Tras informarme na internet (léase, obter información en maior medida da que me fornece a miña propia compañía) hai dous días chamei ao 122 (atención ao cliente de empresas e autónomos) para [...]]]> Permítaseme hoxe aliviar aquí a miña impotencia e indefensión perante a compañía de telecomunicacións coa que levaba (levo?) máis de tres anos.

Tras informarme na internet (léase, obter información en maior medida da que me fornece a miña propia compañía) hai dous días chamei ao 122 (atención ao cliente de empresas e autónomos) para obter o número de fax ao cal hai que enviar por escrito a solicitude de baixa dunha liña e varios servizos.

A primeira na cara, ao solicitar atención en galego e obter por resposta que nese momento non estaba dispoñible dito servizo, que xa algunha vez utilizara (e coa de galegos no paro que hai). Finalmente e en perfecto castellano (o do empregado inmigrante que me atende, non o meu) describín durante varios minutos todo o que quería facer, utilizando para iso a nomenclatura propia da compañía que previamente tiña memorizado durante meses e meses de descifrar facturas.

Respirando con dificultade despois de tal esforzo outra interlocutora que me atendeu (algún día alguén terá que facer un documental coas confesións anónimas de ex operadores das compañías con atención telefónica) confírmame unha penalización por permanencia que xa esperaba, e acaba por dicirme que teño que tramitar todo a través dun número de fax 607… Un número de fax despois de facer todo por teléfono! Ben, case dei as grazas porque súo de medo só con pensar en ter que facer algo a través da súa web con usabilidade cero. Un número de fax pois, que polo visto varían dependendo do momento e do cliente (supoño eu que para que non se divulgue demasiado e anular así posibles baixas tramitadas a números errados).

Ocórreseme preguntar que facer cos equipos que teño que devolver e entón danme un enderezo de Madrid aos que ao parecer eu tería que envialos pola miña conta. Excuso dicirlles que a última vez me mandaron un mensaxeiro á casa a recollelos e me digo que xa virán por eles cando queiran. Primeiro desafogo. Métome no computador por uns minutos a redactar o documento. Baixo a un locutorio e envío o fax. 0,90 €.

Esperaba eu que no prazo de 48 horas, como se sinala nas condicións particulares do meu contrato e se recorda habitualmente nos foros de usuarios cabreados, cortaran liña e servizos. Pero por algunha razón transcorridos dous días e pico aínda podía utilizalos (e pagalos, claro) coma se nada. Un decátase nese intre de que xa temos interiorizado tanto a condición de ladróns de luva branca que tras anos e anos de impunidade e inacción política, con milleiros de milleiros de denuncias e xuízos ás súas costas, se teñen gañado a pulso,témolo tan claro, digo, que xa partimos, e non imos moi descamiñados, da presunción de culpabilidade, ou polo menos de saber que sempre, repito, sempre, vai acontecer algo con eles. Porén, como xa estamos advertidos, poucas cousas nos sorprenden, e todo o que podía ser pasmo se transforma en cabreo subrepticio (ou non tanto).

Volvo chamar ao 122 para preguntar por que aínda non cortaran. Despois de tres chamadas encadeadas e de falar con até cinco operadores diferentes non consigo que me digan máis que que non teñen constancia de ter recibido o tal fax, que non figura a solicitude no sistema, que ás veces chegan mal ou borrosos… E eu ollando atónito cara ao meu fax en branco e negro perfectamente maquetadiño e co comprobante de envío correcto. Pregunto e repregunto se o número que me deran está ben, e efectivamente estao.

Volta a comezar. Declárome indefenso e pregunto por outro xeito de humanamente solicitar a miña condición de persoa libre de ataduras coa devandita transnacional vermella (sic). Nada, nones, non hai. É entón que me lembro, debido a algunha sospeita sobre o xeito en que eu podería chegar a demostrar legalmente todo o que me está a acontecer, de que se cadra podía poñer un burofax. Miro na web de Correos e vexo que se precisa un enderezo que non teño, que un número de fax non serve de nada. Volvo chamar ao 122 e solicito pór unha reclamación, e en vez de pasarme co departamento correspondente vólvenme pasar co de baixas. Que non poden pasarme directamente. Chamo eu novamente para que me poñan directamente. Non hai xeito, directamente. Media mañá perdida no intento.

Nesa altura xa me vou convencendo de que o que desexan e persiguen co seu endiañado sistema é alongar a miña estadía como cliente de liñas e servizos alén da data que sinala o fin do ciclo de facturación, para así poder cobrar un mes máis de cotas fixas e demais custos periódicos. Obstaculizar e alongar. Todo un procedemento interno de funcionamento de calidade, certificado seguramente cunha ISO 9001 co único propósito de maximizar beneficios e amolarnos a vida aos usuarios.

Ao final desisto e volvo redactar un novo fax para volvelo enviar, adxuntando o anterior para que conste e quede ben clariña a miña data de solicitude de baixa inicial. Baixo a un locutorio a enviar o fax, e aí tópome con que non poden chamar ao bendito número 607… Polo visto algunhas compañías diferentes á miña teñen vedado tramitar envíos de datos a través dese número. Os pobres curdos que atenden o locutorio ao parecer xa está afeitos. Con que chamo de novo ao 122 e danme outro 607… correspondente a outra pltaforma de atención ao cliente distinta. Pero o resultado é o mesmo, ren de rien. Esgotada a miña paciencia camiño até unha oficina de Correos e poño o fax desde alí sen ningún problema, pero pagando 2,30 € por páxina. Veremos que acontece.

Atención: Esta anotación irase actualizando se os feitos o requiren.

1 ª actualización: Un día despois de enviar o segundo fax desde unha oficina de Correos, e antes de que pase un só día máis a favor da compañía, dous e pico antes de que venza o ciclo de facturación, chamo de novo ao 122 para preguntar polo estado das miñas baixas. Outra vez máis un deses enormes silencios de operadora cando teñen que consultar algo fora de micro, ao final para dicirme que non teñen constancia de ter recibido ningún dos dous faxes. Dígolle á miña interlocutora que a primeira vez colou pero que a segunda xa non me toman máis o pelo, e que procederei doutro xeito distinto.

A continuación dou os seguintes pasos:

• 1) Envío un burofax desde a Oficina virtual de Correos (con DNI electrónico ou certificado dixital) ao enderezo da empresa que figura no contrato, cun terceiro escrito no que recordo os xa enviados, con acuse de recibo físico e copia certificada. 24,84 € adicionais.
• 2) Poño unha reclamación vía email a soporte_empresas@vodafone.es adxuntando copia en PDF dos faxes de baixa.
• 3) Aviso ao banco de que non pague factura máis ningunha de Vodafone até novo aviso.
• 4) Continúo a tramitar a portabilidade a outra compañía coa única liña de móbil que non daba de baixa.
• 5) Poño unha reclamación na Oficina de atención ao usuario de telecomunicacións (con DNI electrónico ou certificado dixital).

A guerra aberta pola salvagarda dos meus dereitos xa comezou.

2 ª actualización: Un día despois do meu plante chégame resposta vía correo electrónico. Recibiron o meu correo adxuntando os dous faxes de baixa e avisándoos do burofax e da reclamación oficial. Agora déronse por enteirados. Cando non había outro xeito de proceder máis que por fax, mira ti. E fano agora que co prazo de 48 h para proceder á baixa xa entran dentro do seguinte ciclo de facturación, como osmaba. Estou a rir só pensando na que lles espera cando cheguen as facturas. Vouno pasar de medo.

Énchome de razón ollando o último informe da Oficina de telecos: Vodafone rompe records de reclamacións por cuestións de telefonía móbil o primeiro semestre de 2011. É a compañía máis denunciada perante este organismo, e as queixas aumentan un 132% respecto á media do ano anterior.

Con esta aplicación libre e gratuíta pódense comparar dous mapas e establecer cales son as diferenzas [...]]]> Despois de facer un curso en liña e gratuíto do IGN, e de tentar infrutuosamente matricularme noutro máis, atopei o outro día no blogue da IDEE unha anotación sobre unha ferramenta informática moi tentadora: o MapAnalyst.

Con esta aplicación libre e gratuíta pódense comparar dous mapas e establecer cales son as diferenzas entre eles. Para iso cómpre só introducirmos parellas de puntos e o programa encárgase de calcular as distorsións e desprazamentos entre eles. Se un dos mapas é antigo e o comparamos con outro moderno e preciso o que obtemos deste xeito é unha medida gráfica da bondade dos mapas históricos. Mais, sobre todo, o que conseguimos dese xeito é coñecer que zonas xeográficas da antigüidade eran descoñecidas ou esquecidas polos xeógrafos e cartógrafos da época, que territorios permaneceron ocultos para as xentes máis ilustradas que empregaron algún daqueles mapas.

Non puiden deixar de facer a proba entre un mapa de estradas moderno de Galiza (2002) e outro de 1696, concretamente Il Regno di Galicia, da autoría de Giacomo Cantelli da Vignola.

A experiencia consta de tres pasos. En primeiro lugar cárganse na aplicación o mapa antigo e o vello. De seguido márcanse nos dous mapas en paralelo os mesmos puntos xeográficos (vilas, aldeas, accidentes orográficos). Para rematar o programa calcula as distorsións e devolve unha retícula distorsionada sobre o mapa vello que permite realizar comparacións coa retícula perfectamente ortogonal do mapa máis novo.

Il Reino di Gallicia, Giacomo Cantelli da Vignola (1696)

Mapa oficial de estradas do Ministerio (2002)

Resultado do MapAnalyst

Varias cousas poden observarse á luz do resultado. A primeira, derivada do mapeado e previa á análise que realiza a aplicación, é que os puntos de referencia empregados tenden a agruparse en determinadas zonas: o litoral, as vellas vías romanas, os camiños de Santiago, as estradas reais, a raia do Miño… A segunda é a que máis me chamou a atención e me interesa destacar. A existencia de amplas zonas sen referencias nos mapas antigos. De forma grosa: a comarca do Xallas; as serras do Xistral, Coriscada, Faladoira e da Loba, no Norte das provincias da Coruña e Lugo; todo o interior central da provincia de Pontevedra, ao longo da comarca de Tabeirós-Terra de Montes e de boa parte da do Deza; e por suposto, o macizo ourensán.

Acho interesantísimo que alguén fixera un estudo semellante co conxunto de todos os mapas antigos coñecidos para o conxunto de Galiza. Estou certo que as zonas de sombra, máis inexploradas, terán unha correlación clara con menores densidades de poboación e escaseza de asentamentos históricos na idade moderna, e parte delas non corresponderán estritamente a zonas de montaña. Non son un especialista e podo equivocarme pero estou por afirmar que nesas áreas localízanse boa parte dos restos megalíticos que aínda se conservan no noso País. Cando menos acontece así coa zona de Xallas e Soneira, abondosa en mámoas, que resulta ser a que no mapa analizado se atopa inserida nos cuadrantes máis comprimidos, indicando que esa área foi minimizada pola cartografía antiga.

Moitas outras utilidades poden derivarse da aplicación desta técnica á cartografía antiga. Lembro agora as vellas ferramentas de morphing, que tamén se baseaban na sinalización de parellas de puntos. Sería máis que curioso usar este algortimo para transformar mapas antigos en mapas novos con fasquía de vellos, corrixindo as súas distorsións. Un efecto parecido lograríase transformando pacientemente nun programa de deseño cada polígono da retícula distorsionada en cadrados adxacentes. En fin, posibilidades infindas. Non será por falta de ideas.

- O PSOE foi o que máis falou [...]]]> E non é precisamente pola altura de miras. Atopei pola rede esta análise dos programas electorais das tres principais forzas galegas. Nela revélase como todos eles están inzados de lugares comúns, pero tamén se amosan, e isto é o que me chamou a atención, algunhas diferencias sutís:

- O PSOE foi o que máis falou de profesionais e da rede, aínda que o máis revelador é a súa aposta por propoñer cousas novas tras non facelas en 3 anos e medio de goberno (diapositiva nº 15).

- O BNG teima na súa obsesión co Estado e as competencias, e o seu discurso segue ancorado nun argumentario tradicional repleto de cuestións vinculadas á cultura e ao desenvolvemento (diapositiva nº 16).

- Bipartito foi unha palabra usada tan só polo PP. O mercado está presente ao longo e largo do seu programa (diapositiva nº 17).

[kml_flashembed movie="http://static.slideshare.net/swf/ssplayer2.swf?doc=nubesdeetiquetasprogramaseleccionesgalicia2009-090225164418-phpapp02&stripped_title=nubes-de-etiquetas-programas-elecciones-galicia-2009" width="490" height="350" wmode="transparent" /]

Realidade

A esixencia dunha acreditación adicional reduciu o número de sobres validados durante o reconto do voto da emigración. Porén, todo parece indicar que a medida afectou a todas as forzas por igual, sen alterar significativamente a porcentaxe [...]]]>

Prognóstico

Realidade

A esixencia dunha acreditación adicional reduciu o número de sobres validados durante o reconto do voto da emigración. Porén, todo parece indicar que a medida afectou a todas as forzas por igual, sen alterar significativamente a porcentaxe relativa de votos obtida por cada unha delas. O modelo econométrico que fixen hai dous meses para predicir o resultado da votación no CERA axustouse bastante ben á realidade.

Onde o modelo prediciu un reparto PSOE-PSOE-BNG de 50,5%-39,5%-3,5% o escrutinio deparou un resultado 53,6%-37,5%-3,8%. 2 puntos menos para o PP e 3 máis para o PSOE. Confírmase que malia a estar o PSOE á fronte dos gobernos estatal e autonómico existe un factor adicional que provoca que en igualdade de circunstancias e no CERA o resultado no ciclo-tendencia do PP das autonómicas é mellor que o das xerais. Entre xerais e autonómicas consecutivas a dereita sempre acada un plus adicional de voto, con e sen Fraga polo que se ve. Non é estraño, acontece o mesmo que no interior.

Repetimos: En verdade o voto da emigración é o soño de todo político -da maioría deles cando menos. Un electorado en crecemento constante -ad infinitum-, fiel, carente de control, desinformado e cun comportamento totalmente predicíbel.

Rebelarse cando unha industria perigosa asenta ao lado da casa, ou cando vai e [...]]]> Saber, querer e poder construír barcos aínda que non nos deixen. Aproveitar os coñecementos adquiridos durante décadas por unha comunidade de traballadores. Acabar coas prexubilacións. Trocar a banca polos bancos de tempo e de terras. E seguir aproveitando a horta familiar.

Rebelarse cando unha industria perigosa asenta ao lado da casa, ou cando vai e amplía pola vía dos feitos consumados. Esixir o dereito a unha menor contaminación. Alarmarnos cando as empresas funcionan sen licenza, os malos empresarios campan pola Administración e as Leis só se aplican aos máis febles. Dar un día coa xustiza fóra dos discursos.

Decidirmos que ir por autoestrada de Vigo á Coruña ten que ser gratis, aínda que teñamos que pagar para penetrar na Meseta, e non ao revés. Prever a caducidade do motor de explosión e comezar de vez a artellar unha rede de transporte público como Deus manda. Non hai como viaxar para comparar.

Preguntarnos por que temos a internet máis cara de toda a OCDE -en Portugal é oito veces máis barata- e por que pagamos un canon dixital inxusto. Saber que un galego do rural paga por cada byte máis do dobre que os que vivimos nas vilas e cidades. Compartir na rede coma quen emprestaba un libro prohibido na Ditadura.

Pór en valor os valores. Saber vivir en épocas de crise e de abundancia á medida das nosas posibilidades. Non competir por un catroporcatro e unha casa máis grandes. Lembrar o valor do esforzo e do aforro, a importancia do investir para producir e progresar, e non para gastar e consumirnos. Colocar o sentidiño na economía, no canto de ter que andar todo o santo día cos cinco sentidos enriba dela.

E Vostede, sabe ou non sabe de tecnoloxía?

Primeiro e último artigo de colaboración en Xornal de Galicia, publicado o día de noiteboa de 2008 na columna de opinión titulada ‘O Estaleiro’. Somos tres as persoas contactadas antes da súa saída para colaborar con este esperanzador proxecto xornalístico na súa sección de cultura e tecnoloxía. Dóeme dicir que até o día de hoxe fomos ignoradas sen recibir a cambio nin unha soa explicación. Aínda así, sorte.

Grazas aos xogos malabares do Goretoxo podemos gozar desta nova versión da nube de palabras do blogomillo. A gráfica está composta polos termos do VOLGA máis frecuentes en todas as anotacións publicadas desde 2005 nos blogs galegos rastrexados pola araña da Blogaliza.

A diferenza de ocasións anteriores desta [...]]]>

Grazas aos xogos malabares do Goretoxo podemos gozar desta nova versión da nube de palabras do blogomillo. A gráfica está composta polos termos do VOLGA máis frecuentes en todas as anotacións publicadas desde 2005 nos blogs galegos rastrexados pola araña da Blogaliza.

A diferenza de ocasións anteriores desta volta podemos personalizar a nube grazas ao servizo da IBM ManyEyes.