Nesta representación obsérvase como a maioría dos individuos conforman unha nube alongada anque compacta, entanto unha minoría sitúanse fóra da nube a maior distancia, contribuíndo a tensionala e a, en certa medida, visualizar extremos opostos onde antes había unha certa concentración (consenso). Ao longo do arco de cor branca superposto, desde o seu estremo dereito e movéndonos cara ao esquerdo, imos atopando as persoas que habitualmente só falan galego até as que non o falan nuca, pasando polos grupos intermedios onde se usa o galego con maior ou menor frecuencia. Os individuos que se sitúan fóra da nube, outliers en terminoloxía estatística, son precisamente os máis próximos ao colectivo dos que nunca falan galego.

Este colectivo de monolingües en castelán caracterízase entroutras cousas por estar en desacordo coas seguintes afirmacións ou ideas:

- O deber dos pobos de transmitir a súa cultura e lingua ás xeracións futuras.
- O galego mellora as posibilidades de comunicación e acceso ás culturas lusófonas.
- O impulso á presenza e ao uso do galego en ambientes informais de comunicación.
- A necesidade de medidas de discriminación positiva a favor do galego fronte ao castelán.

Estoutra gráfica segue a mesma lóxica da anterior, só que neste caso o que se visualiza é a asociación ou non asociación de determinados adxectivos coa lingua galega, na opinión do mesmo colectivo. Outra vez os individuos anormais en sentido estatístico son os que non usan nunca o galego, e para eles os cualificativos que mellor describen ao idioma propio de Galiza é que se trata dunha lingua ‘secundaria’, ‘inventada’ e ‘imposta’.

Grazas aos xogos malabares do Goretoxo podemos gozar desta nova versión da nube de palabras do blogomillo. A gráfica está composta polos termos do VOLGA máis frecuentes en todas as anotacións publicadas desde 2005 nos blogs galegos rastrexados pola araña da Blogaliza.

A diferenza de ocasións anteriores desta volta podemos personalizar a nube grazas ao servizo da IBM ManyEyes.

Conectar e a darlle.

Por fin temos un escritorio linux íntegramente en galego sen necesidade de andar tocando algunhas cousiñas aquí e aló para que o Firefox ou o OpenOffice falen tamén o noso idioma.

O AraOS está baseado na Ubuntu 8.04 LTS, polo que podemos considerala unha adaptación desta distribución libre baseada en Debian. Non é a última versión do sistema operativo patrocinado por Mark Shuttleworth, pero é a máis estábel e conta cun período de soporte máis longo que a recén lanzada Ubuntu 8.10, da que case ninguén fala ben nos círculos entendidos.

Parabéns á xente de Mancomún e demais responsábeis da Dirección Xeral de Promoción Industrial e Sociedade da Información.

Descarga, copia e espalla!

Actualización: O AraOS é un metapaquete na xerga linuxeira que serve para personalizar ou tunear unha distribución ou instalación previa, neste caso de Ubuntu. Aínda que se pode descargar desde Mancomún unha distribución completa co metapaquete integrado a Consellaría de Industria acaba de lanzar Galinux, un sistema operativo en galego con identidade gráfica propia que se basea na personalización fornecida por AraOS.

[kml_flashembed movie="http://es.youtube.com/v/z3CHLJ0M5mk" width="490" height="395" wmode="transparent" /]

Desde as eleccións autonómicas de 2005 asistimos a un boom de medios dixitais en Galiza. Esta proliferación supón unha novidade no panorama da comunicación galega, pero en boa medida esta novidade tan esperada non supuxo unha ruptura co modelo establecido. Ben mirado en certo modo era normal que acontecese así.

Había unha demanda latente de comunicación e debate fóra dos medios tradicionais, despois dunha época longa na que a credibilidade dos medios tradicionais comezou a ser posta en entredito de forma xeneralizada e non só en determinados círculos intelectuais ou políticos.

A esta liberación do ánimo, da palabra, de feitos e de enerxías, contribuíu o momentum que está a vivir a internet. A evolución recente da chamada web social, a rede participativa, distribuído e multipolar, favoreceu unha maior intensidade do fenómeno de transformación de medios tradicionais e de creación de medios novos. Noutros eidos da vida, na expresión cultural e musical, por exemplo, tamén se produciu esta expansión. E todos a saudamos, contentes e inevitablemente complacidos.

Ora ben, tres anos despois coido que calquera observador alleo percibiría un arrefriamento, unha ralentización deste proceso, quizá un aggiornamento. Imponse xa que logo unha reflexión crítica sobre a cuestión, ocasión que aproveito para expresar e desenvolver algunhas ideas que xa me andaban pola cabeza.

A expansión de medios dixitais hai que vela con perspectiva, como unha prolongación natural da explosión dos blogs e da comunicación interpersoal dixital en Galiza e no Estado. A evolución social é continua e está detrás do boom que estou a comentar, pero non cabe dúbida de que os episodios do Prestige e da Guerra que marcaron o comezo do fin dunha época, que daremos en chamar indistintamente fraguiana e/ou do aznarato.

Aqueles eventos históricos que cambiaron, xunto co 11M, o devir político e social que nos é máis próximo, deixaron un pouso, pero son, non o debemos de esquecer, sinais excepcionais, outliers, nun proceso de longo prazo de dereitización da nosa sociedade, onde campan cada vez máis folgados os spammers conservadores, en contraste cunha presenza de maiores desigualdades e inxustizas sociais. Podemos dicir, por tanto, que ambos fitos tiveron un impacto enorme pero decrecente, e poden estar máis que descontados.

O seu impacto electoral é unha boa mostra do que digo. Nas municipais de 2003 houbo un 5% do electorado galego que cambiou o seu voto a respecto da tendencia histórica que se viña debuxando. Nas autonómicas 2005 o resultado pódese dicir que era unha proxección perfecta, sen influencia ningunha xa, da inercia a longo prazo.

Como reaxiron os medios de masas galegos nesta etapa? Nun primeiro momento só os blogs e os xornais dixitais Vieiros e Xornal, este último en moita menor medida, se envolveron no deber de informar sobre o que outros calaban. No papel, La Voz de Galicia, o único medio galego que é capaz de crear opinión e de facelo en toda Galiza, aínda hoxe, despois de apostar nun primeiro momento pola información imparcial, non tardou en arrimarse aos discursos gubernamentais coincidindo coa campaña propagandística (publicitaria e subvencionada) do Plan Galicia. A seguir, a cadea do propietario-transmisor-mercenarios volveu a definir a forma de traballar no primeiro xornal de Galiza, como nos mellores tempos do tándem Don Santiago-Bieito Rubido.

Desde entón as cousas pouco mudaron. O modelo de subvencións encubertas aos medios de comunicación instaurado por Pérez Varela segue funcionando a pleno rendemento, do mesmo xeito en que seguen traballando para a Xunta moitas das empresas e tinglados artellados pola súa cuadrilla sen que ao Goberno actual lle importe demasiado.

No mercado do papel, fóra da inevitábel e tardía avalancha dos gratuítos, non apareceu medio novo ningún merecente de ser mencionado. O que se produciu foi unha simple conversión a redaccións dixitais de varias cabeceiras tradicionais, quer por simple adaptación aos tempos, en parello ao crecemento da rede, nos máis dos casos, quer acompañando procesos de reestruturación interna dentro dos grupos familiares, pretendendo tirar proveito das economías de escala que fornecen as novas tecnoloxías, non só de cara ao público senón, fundamentalmente, no plano organizativo.

Temos o exemplo do grupo El Progreso, que lanzou XeraciónWeb, hoxe Galiciae, onde conflúen as novas tanto do xornal lucense canto do Diario de Pontevedra. Asistimos igualmente ao previsíbel fracaso da nova época de A Nosa Terra. Sen dúbida, e malia a algún conflito laboral polo que atravesou, un dos mellores produtos xornalísticos en papel e en pantalla que temos hoxe en Galiza, pero que non pode escapar da percepción social xeral coa que o canga a súa cabeceira. Cabeceira histórica á que non estiveron dispostos a renunciar e que os confina a un minúsculo nicho de mercado.

Así as cousas, sen a aparición dun novo xornal que pola vía do límite orzamentario de Política Lingüística, puidera inducir un problema no modelo de subvencións, minguando a parte proporcional que todos reciben, o panorama dos medios en Galiza segue enquistado na época fraguiana. O sistema carece de innovación e se perpetúan os males que o caracterizan: propiedade familiar, explotación e rotación laboral, carencia de liña editorial, localismo…

Anunciouse hai poucas semanas o que polo visto era un segredo a voces. O lanzamento dun novo periódico, o Xornal de Galicia, da man de Xosé Luís Gómez, editor do diario electrónico Xornal, e co financiamento do grupo San José. Hai que lembrar, dándolle algo de razón aos escépticos, que xa en 2005 2004, meses antes das eleccións autonómicas, se anunciara a aparición deste medio novo, sen que á fin se producira. Porén, todo apunta a que desta volta vai en serio, e que neste mesmo outono estará xa na rúa, e parece evidente que o cambio de Goberno na Xunta non é alleo a esta confirmación.

Iso si, os comentarios máis recentes distan doutros ouvidos con anterioridade: non haberá sete redaccións funcionando como unha verdadeira redacción dixital distribuída. A sede central localizarase na Coruña, unha decisión que supón chantar unha pica en Flandres. Terá dúas edicións, Coruña e Vigo, que se limitarán probabelmente, como no Marca, a destacar o equipo de fútbol de cada cidade. A presenza da nosa lingua non superará o 25%, porcentaxe que os sisudos expertos editoriais consideran o tope a partir do cal deixarían de vender o seu produto a lectores en castelán. Iso si, sei que o galego estará máis repartido que na edición galega de El País, confinada á intelectualidade cultureta.

Outras chatas se lle botan en cara a este novo proxecto xornalístico. Están todas explicitadas neste artigo, onde a lembranza do que supoñía aquel proxecto de Edicións de Referencia contrasta coa teimuda realidade. Tempos Novos vai prestar unha atención especial a este novo Xornal de Galicia no seu número de outubro.

Cómpre ser prudentes e non adiantar críticas, xa haberá tempo para facelas. Cando se materialice a saída terá lugar a consabida guerra de medios e promocións que aínda irá durar uns meses. Para cando o público canse de agasallos e os quiosqueiros fiquen sen espazo xa estaremos en plena precampaña electoral e será entón cando poderemos xulgar sobre feitos. Polo de agora o lanzamento ten a miña benzón, pois o simple feito de irromper no mercado e reducir as subvencións dispoñíbeis neste tempo de crise que comeza vai supór movementos moi serios.

Non quero adiantarme nin xogar a agoireiro, pero hai cando menos un par de grupos de comunicación e de cabeceiras que levan tempo arrastrándose polo panorama galego e que probábelmente acabarán cambiando de mans ou desaparecendo. Poñámoslle nomes: á coñecida situación de La Región, súmolle eu Editorial La Capital, editora de El Ideal Gallego, Diario de Ferrol, Diario de Bergantiños e Diario de Arousa.

Comezaba falando dos novos medios dixitais en Galiza. Desde a esfera da política, e nomeadamente desde os eidos nacionalistas, explícase a súa irrupción e dinamismo, en contraste coa parálise do mercado do papel.

Vía Goberno impulsouse a aparición de xornais electrónicos que foran afíns aos intereses seus promotores, foran estes píos ou impíos. Entre os primeiros cóntase o desexo de fortalecer as ideas socialistas e nacionalistas e as políticas levadas a cabo desde a Xunta, non sempre coherentes unhas e outras, ou aumentar a presenza da lingua galega no ámbito da comunicación de masas, até o momento expulsada con aleivosía e premeditación dos medios en papel. Os segundos escuso enumeralos, por resabidos.

Probablemente todo o que aconteceu desde entón atopa dun xeito ou doutro xustificación. Mesmo até que un Partido teña medios de seu, xa non en nómina senón en propiedade. Irritará a moitos, mais nos tempos que corren, en que todos podemos ter o noso medio de comunicación na rede e a quimera da obxectividade pasou a mellor vida, como negarlle a unha organización o seu voceiro? É algo normal. Iso si, non estaría de máis aprender algo do mundo dos blogs e colocar ben visíbel o pertinente disclaimer.

Pero teño pra min que o boom de medios dixitais en galego xa cesou. A tampa que supuña o período fraguiano xa deixou saír toda a enerxía acumulada que había. Semellaba hai un ano ou dous que había moito potencial, pero era porque vimos de súpeto todo o que levaba anos e anos retido e concentrado. A realidade hoxe é ben outra. E probablemente tamén nisto esteamos asistindo a un fenómeno de stagflation.

Acontece que os medios en galego, en particular os medios dixitais, e en xeral todo canto proxecto de comunicación teña a ver coa nosa lingua, desde a literatura até a televisión, enfronta un problema de difícil resolución no curto e medio prazo: A falta de mercado.

Permítanseme uns números: As persoas que acadaron a maioría de idade en Democracia (18 anos en 1975 ou 21 en 1978) teñen hoxe 51 anos. En 2001 tiñan 43, coincidindo coa elaboración do Censo de Poboación que incluía no noso país varias preguntas sobre o uso da lingua. Pois ben, con base naqueles datos, hoxe seguramente superados para peor, só o 46%, menos da metade, deste sector máis novo e alfabetizado da poboación emprega sempre o galego (déixenme que non inclúa a categoría ‘as veces’ que tan só reflicte unha posición politicamente correcta de indiferencia ante as agresións á lingua e a perda de falantes).

Esta porcentaxe, que a algúns poderá parecer aínda elevada, redúcese drasticamente na Galiza máis urbana: A Coruña 10%, Ferrol 8%, Santiago de Compostela 36%, Lugo 32%, Ourense 27%, Pontevedra 25%, Vigo 12%. Nos concellos circundantes, algo máis novos, apenas se rexistran 10 ou 20 puntos máis que nesas cidades, e sempre por baixo dos niveis medios de Galiza.

Quen coñeza a estrutura do voto nacionalista saberá que até hai ben pouco tempo dependía ante todo da idade (as diferenzas territoriais son inducidas polas diferentes pirámides de poboación), sendo esta relación perfectamente lineal e decrecente cos anos. A pregunta é inmediata: como comunicar ideas en galego neste segmento da poboación e do electorado?

Unha das cousas que demostra a rede, onde o usuario ten que decidir en maior ou menor grao que ler (e que non), co feito de todas as tecnoloxías até a data funcionar en base á palabra (iso e non outra cousa son as etiquetas), é que a lingua é unha fronteira, permeábel pero fronteira á fin de contas. Quen é galegofalante (e galegolente e galegoescribinte) pode e de feito está acostumado a visitar páxinas web en varios idiomas e normativas. Pero o galego castelanbaseado normalmente só visita sitios galegos en castelán, ou sitios españois ou internacionais nese idioma (salvo excepcións que non deixan de ser iso, excepcións). O seu monocultivo lingüístico, por así dicilo, é moito maior que os dos galegofalantes. Estes son, cada vez máis e por reducción, máis militantes da lingua (e máis reintegracionistas, por certo); máis cultos, no sentido anterior. Pero a inmensa maioría dos galegos castelán-falantes rara vez len, escoitan ou ven algo nun sitio web en galego.

O corolario disto é que calquera medio de comunicación que queira chegar á maioría da poboación galega formada e socializada nos últimos 30 anos ten que empregar o castelán. Aínda máis, se o nacionalismo quere comunicar, espallar as súas ideas, a toda esta xente, inevitablemente terá que facelo tamén en castelán.

Aquí chegamos ao punto crítico deste artigo. O inimigo, a traición, a inxustiza… O mesmo discurso de hai 30 anos nunha sociedade (seguramente para mal) radicalmente diferente. Non é unha conclusión agradábel pero é o que hai. Pensen en Irlanda ou en Euskadi, fagan o favor.

Os medios afíns á ideoloxía nacionalista precisan versións en castelán. Non telas implica dirixirse ao implicado, ao coherente, ao consciente, ao convencido. Pero deste xeito a expansión social e electoral das ideas nacionalistas ficará imposibilitada, cando menos se falamos de grandes números, da totalidade da poboación.

Xa non se trata de que as ideas e discursos máis dinámicos, menos instalados e máis transformadores da política galega cheguen a unha maioría da poboación lectora de xornais ou usuaria da rede. É que esta comunicación tamén é precisa cara a fóra, para sermos mellor entendidos (ou criticados con maior fundamento) fóra do noso territorio. Tamén sería necesario proxectarnos cara fóra en português e en english, por suposto. Eu comecei a usar o galego nos caixeiros cunha entidade catalana, non sei se me explico.

Dúas son por tanto as limitacións ou condicionantes fundamentais dos medios en galego, e tamén dos medios nacionalistas. A existencia dun mercado reducido concentrado nas áreas urbanas (precisamente onde se concentra o 80% das vendas, onde maior é o nivel de alfabetización da poboación, onde hai máis vida social, por onde se estenden os puntos de venda e as redes de distribución comercial, onde se dispón de conexións de banda larga en condicións) e a utilización maioritaria do castelán (e do castelán en exclusiva, ou cun papel pasivo a respecto do galego) nesas mesmas zonas.

Sendo conscientes destas limitacións parece inevitábel que nos medios dixitais en galego se produzan cedo ou tarde procesos de plurilingüismo na publicación (aínda que nun primeiro momento se baseen en traducións automáticas) e de concentración na propiedade (ou simplemente na xestión). Eses pasos supoñerán traspasar o estadio das iniciativas case personalistas que inzaron a rede nos últimos anos e permitirán pensar no sector en termos dunha certa rendibilidade e autosustentabilidade.

Este proceso precisa unha intelixencia ordenadora (algo así como unha man visíbel), estratexias de colaboración e cooperación (inexistentes ou ridiculamente agora timoratas), apostas decididas pola dixitalización (artellando verdadeiras redes de profesionais e colaboradores con base nas TIC), superar as rémoras dunha concepción dos medios como extensión do aparato partidario (que aínda impera no nacionalismo) e acabar de vez coas remóras e os prexuízos de toda unha xeración caduca (no político, no social e sobre todo no profesional).

Até aquí unha longa reflexión que foi incitada por unha conversa e un correo de dous prezados blogueiros. Agora é a vosa vez.

POIS ISO

Non é fácil decidir o alcance das principais institucións da cultura galega. Sucede que existe un Centro Ramón Piñeiro para a investigación en Humanidades. Tamén existe o Instituto da Lingua Galega que parece duplicar algunhas funcións do Centro Ramón Piñeiro -ou viceversa, considerando a orde de prelación-. Ademais, contamos coa Real Academia Galega, de venerable e digresiva historia, tan eficaz nas elipses, e co Consello da Cultura Galega, de funcións consultivas -aínda que é difícil pensar que Fraga ou Touriño consultaran nada-. Son entidades de paso lento e pesado. A estas institucións poderían sumarse outras, como o Padre Sarmiento, herdeiro do Seminario de Estudos Galegos e hoxe dependente do CSIC. E veremos as que nacerán ao calor da Cidade da Cultura.

Son institucións que se deslizan pola superficie do país sen apenas causar fricción, como coches dos que as rodas xiran no baleiro e que non conducen a ningunha parte. Parece como se cultivaran unha especie de solipsismo, que xa quixera para si Don Vicente Risco na época en que escribiu “Nós, os inadaptados”.

Padecen unha enfermidade usual no galeguismo: a de conformarse con constituír un universo á parte, ensimesmado, que abandona toda vontade de inserción eficaz na sociedade. Se han de ser recuperadas para os seus fins estas institucións necesitan ser áxiles, racionalizar os seus medios, especificar a súa función e non volver a usar xamais a palabra “persoeiro”. O enteiro mapa das institucións culturais debería ser reformado. Un amigo retrucaba hai anos ao verso de Novoneira “A forza do noso amor non pode ser inútil” así: “Tanta inutilidade non pode ser amor”. Pois iso.

Antón BAAMONDE. Tempos Novos nº 132, páx. 3

[O destaque é meu, trocaría só 'inserción' por 'transformación'] Parece claro que a reestruturación/ordenación/unificación que reclama Baamonde non vai partir de ningunha das institucións nomeadas, así que é evidente que a tarefa sitúase na órbita da esfera política, dos políticos que nos gobernan. Trátase dunha simple cuestión de valentía e de ‘normal facer’, cualidades ambas que -á vista está- escasean por uquer.

Dun lado a revista mensual Tempos Novos, que até agora contaba cunha canle propia en Vieiros onde se publicaban extractos dos artigos e entrevistas, faise maior, independízase e abre a súa propia edición dixital. Nace Tempos Dixital coa vocación irrenunciable de se converter nun espazo de opinión e debate deses que verdadeiramente escasean -e hoxe máis que nunca- neste País.

Polo menos até agora e na miña opinión os columnistas e articulistas dos diferentes medios de comunicación de masas en lingua galega -a meirande parte electrónicos- cumpren malamente ese papel. Enténdaseme ben, quizá a culpa é máis dos comentaristas que dos opinadores, quizá é unha culpa distribuída. Debe ser por iso que nestes anos só a blogosfera achegou, puntualmente por desgraza, esas ágoras -ou tascas, como se prefira. (Non lean isto pero reparo agora en que task é tarefa en inglés, e así entende un mellor esa expresión nosa de ir tomar os choios).

O proxecto impulsado xa hai unha década por Atlántica de Información e Comunicación dá un pequeno paso máis no fecundo camiño encetado coa reestruturación do seu soporte en papel e a creación do suplemento ProTexta. Con este avanzo o proxecto gaña en madurez e distánciase dos perigos que ameazan aos medios inmobilistas.

Doutro lado Vieiros suple a perda da canle Tempos con unha primeira colaboración con radiofusión, o portal da programación común das emisoras municipais galegas agrupadas en EMUGA.

Esta sinerxia é máis simbólica que real. Consiste nunha simple sindicación de contidos que irá publicando en Vieiros as novas locais producidas polas emisoras nun ticker, visíbel ao lado do que xa funcionaba a través de Europa Press. É o mínimo polo que comezar, e máis que nada coloca sobre a mesa todo un abano de posibilidades e complementariedades, co único límite que ten a natureza diferente -privada e pública- das entidades promotoras.

Con todo, este movemento reaviva o até hoxe algo parado sector da comunicación local, tan importante para o noso idioma como que é case o único reduto informativo no que o galego é maioritario.

Desde aquí saudamos as dúas iniciaciativas e desexámoslles todo o mellor.

Salienta a deaparición de Ferrol como única cidade fóra dos primeiros postos, a posición moi baixa de Vigo, o peso do microcosmos compostelán, e tamén a ausencia de Buenos Aires e demais cidades americanas hispanofalantes en favor de cidades brasileiras e portuguesas.

A lingua e internet: poder, fronteira e realidade.

Datos subministrados por Pedro Silva, administrador da Blogaliza.

Deseño de Socotroco Performances

Todas as parroquias de Galiza, que eu saiba, inclúen no seu nome un santo ou unha santa, aquel ou aquela que teñen por patrón ou patroa e a quen renden devoción. Aproveitando o traballo magnífico de ber.to podemos verificar cal é o ‘noso’ santoral:

- Nube de palabras cos Sans. Gañan os Martiños aos Pedros, como non podía ser doutro xeito no país do porco. E os San Xóans? Perdidos con frecuencia n=1 ao estar sempre acompañados do nome do lugar ou da parroquia (San Xoán de Fecha, San Xoán Degolado), co que aparecen unha chea de veces pero en pequeno.

- Nube de palabras cos Santos. O lóxico sería usar a variante ‘Santo’ en vez de ‘San’ con aqueles nomes de santos que comezan por vogal, como no portugués (Santo Antonio, Santo André, Santo Amaro), mais o coñecemento popular ten apostado por fórmulas menos normativas e máis aleatorias, e das que se nutriu, alteracións aparte (castrapadas como San Lorenzo; unións como en Sanmartín, Sanxenxo ou Santomé; redundancias como Santo Samarco), o Nomenclátor do que saen os datos.

- Nube de palabras coas Santas. Coas Marías pasa o mesmo que cos Xoáns. Son as máis numerosas pero nunca se repiten en solitario, sen incluír o nome da freguesía. Por iso gañan Mariñas, Martas, Combas, Cruces e Cristinas.

Igual que acontecía cos rueiros das cidades, xa se pode deducir que son minoría as freguesías con nomes de mulleres. Porén, adivíñase que a fracción de parroquias femininas se aproxima ao 30%, unha porcentaxe esta, a confesional, superior á outra, supostamente laica, do 4% que se daba nos rueiros das cidades.

Paradoxos da sociedade actual.

2001: Endurance de ArvPart | EMF Mimosita Inc.

2002: De mares, portos e portas | ber.to ‡ | Movemento polos Dereitos Civís | Diante do Mar † | Nubeiro | Va-Ca † | Que vida de porquinho | Saudade † | Xusto †

2003: Monólogos de extramuros | O Champiñón do Gnomo † | Øck † | Buff! Que agobio de vida | Istmo † | Días Estranhos | Margaritas a los cerdos | Prántate contra as redes negras † | Esbardalladas de Akin | Desde o sovaco de Cristo † | Orballo † | Dr. Zippie, Movemento na Rede | Estrela Negra | La Casa de los Vientos | xmanoel@ | Tella Ceibe | Un mundiño pequeno na outra punta do país | Magosto † | TodoNada † | Caderno de Ciberlingua | A Carreira dun Kan – Os Oubeos do Kan-Meijome | Robinson en Ithaca | As túas balas | Sekeirox | Férvellasverzas † | Bitácora de Paleón | Capítulo 0 | Dorvisou | PensaGZ

…