Loading

Permítaseme hoxe aliviar aquí a miña impotencia e indefensión perante a compañía de telecomunicacións coa que levaba (levo?) máis de tres anos.

Tras informarme na internet (léase, obter información en maior medida da que me fornece a miña propia compañía) hai dous días chamei ao 122 (atención ao cliente de empresas e autónomos) para obter o número de fax ao cal hai que enviar por escrito a solicitude de baixa dunha liña e varios servizos.

A primeira na cara, ao solicitar atención en galego e obter por resposta que nese momento non estaba dispoñible dito servizo, que xa algunha vez utilizara (e coa de galegos no paro que hai). Finalmente e en perfecto castellano (o do empregado inmigrante que me atende, non o meu) describín durante varios minutos todo o que quería facer, utilizando para iso a nomenclatura propia da compañía que previamente tiña memorizado durante meses e meses de descifrar facturas.

Respirando con dificultade despois de tal esforzo outra interlocutora que me atendeu (algún día alguén terá que facer un documental coas confesións anónimas de ex operadores das compañías con atención telefónica) confírmame unha penalización por permanencia que xa esperaba, e acaba por dicirme que teño que tramitar todo a través dun número de fax 607… Un número de fax despois de facer todo por teléfono! Ben, case dei as grazas porque súo de medo só con pensar en ter que facer algo a través da súa web con usabilidade cero. Un número de fax pois, que polo visto varían dependendo do momento e do cliente (supoño eu que para que non se divulgue demasiado e anular así posibles baixas tramitadas a números errados).

Ocórreseme preguntar que facer cos equipos que teño que devolver e entón danme un enderezo de Madrid aos que ao parecer eu tería que envialos pola miña conta. Excuso dicirlles que a última vez me mandaron un mensaxeiro á casa a recollelos e me digo que xa virán por eles cando queiran. Primeiro desafogo. Métome no computador por uns minutos a redactar o documento. Baixo a un locutorio e envío o fax. 0,90 €.

Esperaba eu que no prazo de 48 horas, como se sinala nas condicións particulares do meu contrato e se recorda habitualmente nos foros de usuarios cabreados, cortaran liña e servizos. Pero por algunha razón transcorridos dous días e pico aínda podía utilizalos (e pagalos, claro) coma se nada. Un decátase nese intre de que xa temos interiorizado tanto a condición de ladróns de luva branca que tras anos e anos de impunidade e inacción política, con milleiros de milleiros de denuncias e xuízos ás súas costas, se teñen gañado a pulso,témolo tan claro, digo, que xa partimos, e non imos moi descamiñados, da presunción de culpabilidade, ou polo menos de saber que sempre, repito, sempre, vai acontecer algo con eles. Porén, como xa estamos advertidos, poucas cousas nos sorprenden, e todo o que podía ser pasmo se transforma en cabreo subrepticio (ou non tanto).

Volvo chamar ao 122 para preguntar por que aínda non cortaran. Despois de tres chamadas encadeadas e de falar con até cinco operadores diferentes non consigo que me digan máis que que non teñen constancia de ter recibido o tal fax, que non figura a solicitude no sistema, que ás veces chegan mal ou borrosos… E eu ollando atónito cara ao meu fax en branco e negro perfectamente maquetadiño e co comprobante de envío correcto. Pregunto e repregunto se o número que me deran está ben, e efectivamente estao.

Volta a comezar. Declárome indefenso e pregunto por outro xeito de humanamente solicitar a miña condición de persoa libre de ataduras coa devandita transnacional vermella (sic). Nada, nones, non hai. É entón que me lembro, debido a algunha sospeita sobre o xeito en que eu podería chegar a demostrar legalmente todo o que me está a acontecer, de que se cadra podía poñer un burofax. Miro na web de Correos e vexo que se precisa un enderezo que non teño, que un número de fax non serve de nada. Volvo chamar ao 122 e solicito pór unha reclamación, e en vez de pasarme co departamento correspondente vólvenme pasar co de baixas. Que non poden pasarme directamente. Chamo eu novamente para que me poñan directamente. Non hai xeito, directamente. Media mañá perdida no intento.

Nesa altura xa me vou convencendo de que o que desexan e persiguen co seu endiañado sistema é alongar a miña estadía como cliente de liñas e servizos alén da data que sinala o fin do ciclo de facturación, para así poder cobrar un mes máis de cotas fixas e demais custos periódicos. Obstaculizar e alongar. Todo un procedemento interno de funcionamento de calidade, certificado seguramente cunha ISO 9001 co único propósito de maximizar beneficios e amolarnos a vida aos usuarios.

Ao final desisto e volvo redactar un novo fax para volvelo enviar, adxuntando o anterior para que conste e quede ben clariña a miña data de solicitude de baixa inicial. Baixo a un locutorio a enviar o fax, e aí tópome con que non poden chamar ao bendito número 607… Polo visto algunhas compañías diferentes á miña teñen vedado tramitar envíos de datos a través dese número. Os pobres curdos que atenden o locutorio ao parecer xa está afeitos. Con que chamo de novo ao 122 e danme outro 607… correspondente a outra pltaforma de atención ao cliente distinta. Pero o resultado é o mesmo, ren de rien. Esgotada a miña paciencia camiño até unha oficina de Correos e poño o fax desde alí sen ningún problema, pero pagando 2,30 € por páxina. Veremos que acontece.

Atención: Esta anotación irase actualizando se os feitos o requiren.

1 ª actualización: Un día despois de enviar o segundo fax desde unha oficina de Correos, e antes de que pase un só día máis a favor da compañía, dous e pico antes de que venza o ciclo de facturación, chamo de novo ao 122 para preguntar polo estado das miñas baixas. Outra vez máis un deses enormes silencios de operadora cando teñen que consultar algo fora de micro, ao final para dicirme que non teñen constancia de ter recibido ningún dos dous faxes. Dígolle á miña interlocutora que a primeira vez colou pero que a segunda xa non me toman máis o pelo, e que procederei doutro xeito distinto.

A continuación dou os seguintes pasos:

  • 1) Envío un burofax desde a Oficina virtual de Correos (con DNI electrónico ou certificado dixital) ao enderezo da empresa que figura no contrato, cun terceiro escrito no que recordo os xa enviados, con acuse de recibo físico e copia certificada. 24,84 € adicionais.
  • 2) Poño unha reclamación vía email a soporte_empresas@vodafone.es adxuntando copia en PDF dos faxes de baixa.
  • 3) Aviso ao banco de que non pague factura máis ningunha de Vodafone até novo aviso.
  • 4) Continúo a tramitar a portabilidade a outra compañía coa única liña de móbil que non daba de baixa.
  • 5) Poño unha reclamación na Oficina de atención ao usuario de telecomunicacións (con DNI electrónico ou certificado dixital).

A guerra aberta pola salvagarda dos meus dereitos xa comezou.

2 ª actualización: Un día despois do meu plante chégame resposta vía correo electrónico. Recibiron o meu correo adxuntando os dous faxes de baixa e avisándoos do burofax e da reclamación oficial. Agora déronse por enteirados. Cando non había outro xeito de proceder máis que por fax, mira ti. E fano agora que co prazo de 48 h para proceder á baixa xa entran dentro do seguinte ciclo de facturación, como osmaba. Estou a rir só pensando na que lles espera cando cheguen as facturas. Vouno pasar de medo.

Énchome de razón ollando o último informe da Oficina de telecos: Vodafone rompe records de reclamacións por cuestións de telefonía móbil o primeiro semestre de 2011. É a compañía máis denunciada perante este organismo, e as queixas aumentan un 132% respecto á media do ano anterior.

Top