1 millón de cidadáns

O INE vén de publicar as primeiras estimativas do Padrón de Habitantes a 1 de xaneiro de 2010, que contabilizan 2.796.811 galegas e galegos de residencia, o cal supón apenas 722 habitantes máis que un ano antes e un crecemento do 0,0%, ou sexa, inferior outra volta ao que medrou a poboación española no mesmo período, un 0,4%.

Mais o dato aínda non publicado, dado que o INE non presentará resultados por concellos para o 2010 até o ano vindeiro, é o que se pode adiantar xa, sen deixar moita marxe para o erro: Hai en Galiza 1.000.000 de cidadáns. Isto é, enténdase, un millón de galegas e galegos que residen nas sete cidades, nos concellos con máis de 50.000 habitantes. É ben sabido que a moitos veciños deste país aínda lles custa autodenominarse cidadáns.

Son 1.251 habitantes os que lles faltaban ás nosas cidades o 1 de xaneiro de 2009 para acadar esa cifra redonda. Alén do dato máis ou menos curioso ou mediático o certo é que este acontecemento é bastante importante en moitos planos. No demográfico, no económico, no urbanístico… no político. A marca lógrase no mesmo ano en que o primeiro partido galego en número de votos consolida un equilibrio interno de poder no que o liderado corresponde ao mundo urbano.

Xa hai varios anos que a poboación da Galiza máis dinámica economicamente supera á poboación da Galiza menos dinámica ou regresiva. E xa en 2008 a poboación dos concellos de máis de 20.000 habitantes tiña superado á dos concellos cunha poboación inferior a esa cantidade.

Non é doado nin directo estimar con base na poboación total municipal cal é a verdadeira proporción da poboación galega que reside nun hábitat urbano, pois moitos concellos medianos posúen aínda importantes porcentaxes de poboación rural. Mesmo nalgún dos grandes concellos unha significativa parte da súa poboación reside no medio rural. Mais o que parece claro é que a poboación urbana galega xa superou tamén hai tempo o 50%. Como no conxunto do mundo.

O que está claro é que esta Galiza non é a do Atraso Económico de ídem nin tampouco a do cambio de século. Todo será cousa de que todo o mundo vaia tomando nota. Comezando polos da casa.