Nube de palabras do Blogomillo v2.0

dorfun, a min paréceme bastante festeiro:)

eu concordo con ifrit :lol:

mmmmmm…. creo que xa mesmo vou encargar unha camiseta…

[Como moitos outros, tamén me fixo nas anti-spam words. Para este comentario tocoume "van". Cintura, furgoneta en injlés, 3ª persoa do plu. presente verbo ir]

Van aquí, pois, algunhas impresións sobre o cúmulonimbo blogomillo:

Ademais das evidentes festas e festivais e premios e concursos, semella que os blogomilleiros escriben máis sobre cine que sobre teatro, e máis sobre teatro que sobre cinema. Resulta preocupante que a palabra concello alcance as mesmas proporcións que a palabra mundo. Entroido e Nadal van á par. Tamén o sol e a noite. Non deixa de ter a súa lóxica. O termo no que primeiro me fixei, quizais por ficar algo máis separado do resto e en vermello, a cor que sobresae da páxina como unha labazada, foi no termo «vida». Pero naturalmente a «morte» tamén merodea e, como é lóxico a falta de negro, de azul escuro.

Tamén o mar azul é un chisco máis grande que a terra marrón. A terra, tamén a auga. Pero non aire nin lume.

Pareceume curioso que dos días da semana só aparezan o venres e o domingo [podemos afirmar, pois, que o blogomillo celebra o shabbat e que,por tal feito, amosa tendencias xudaístas?]. Que os meses máis sobranceiros, sexan abril e maio, aínda que tamén rastrexamos xullos, marzos, agostos e setembros. Que a casa sexa máis grande que a terra. Que a radio teña máis peso que a rede. Que a memoria sexa máis pequena que a historia.

Unha lei máis grande có dereito.

Sen embargo hai un pro e non atopo ningún contra.

A literatura é diminuta, apenas se ve. A lectura, en troques, lese ben.

Rescato do maremágnum de nubes unha pequena carta, un canto, unha voz e unha man. Por suposto hai un bar, un plan e unha pena.

Un pobo pequeno e unha vila algo máis grande. Unha cidade sen país.

Como protagonistas espreito un can, unha muller, un home, un tal Pedro, unha tal Luz [probablemente o substantivo e non o nome propio] e o Che. Non hai deus nin cristo nin virxe nin hostias. Podemos afirmar, pois, que o blogomillo é laico.

A menos que tomemos «ala» como divindade musulmana e non como a extremidade emplumada das aves. Nese caso, unha nova volta de torca orientaría o blogomillo cara ao islamismo.

Hai alcalde pero non presidente.

Amor hai.

Sexo non hai.

Si poder, traballo, paz, liberdade, guerra e violencia.

Un pequeno manifesto.

Como en todo, hai un pero.

[...]