reaxir

É doado xogar cos números para facer ver que ti nunca perdes. Como é tan fácil permítanme a min facer o exercicio complementario e demostrar que si se pode perder.

Son xa varios os medios e comentaristas que falan dun crecemento da participación en Galiza, pois comparan a afluencia de onte, que aínda non contabilizou o voto emigrante, co dato de participación de 2004, que si inclúe o CERA. É ben sabido que os baixos niveis de participación do voto da diáspora forzarán á baixa a paticipación no total do censo (CER+CERA), así que as fotografías son de fenómenos diferentes e non se poden comparar. Non se pode dicir que a participación aumentou en Galiza 5 puntos, como se di por aí.

O BNG segue perdendo potencial. Dirán que o realmente importante é o Congreso e non o Senado. Curiosa forma de ficar con só unha parte da elección cidadá, sobre todo cando os nacionalistas cuestionan a estrutura do Estado. Dirán que o importante é a capacidade de influencia e decisión en Madrid. Iso avaliarémolo dentro de 4 anos. Durante toda a campaña o BNG tentou vender o seu papel no último cuadrienio, e os froitos electorais á vista están.

Prestemos atención ao Senado. O normal é que todas as forzas teñan menos votos no Senado que no Congreso, pois non todo o mundo emite o seu voto para a Cámara Alta, nin tampouco todos empregan as tres opcións de voto dispoñíbeis. Porén, tanto en 2004 como en 2008 o BNG pasa a ter máis votos no Senado que no Congreso (contando as medias dos seus tres candidatos en cada circunscrición). Isto evidencia a presenza dun sector significativo do electorado que podemos atribuír ao BNG pero que no Congreso ou opta polo voto útil, ou está prendido do atractivo presidencialista de ZP, ou non ve que o Bloque teña un candidato autonómico presentable en vez de catro semi-descoñecidos provinciais. Tendo en conta este dato, en 2004 houbo 40.000 votos do BNG (20% máis dos que tivo) que no Congreso foron para o PSOE, e se facemos o cálculo análogo, en 2008 houbo uns 30.000 (15% máis dos que tivo). En calquera caso, o límite superior do nacionalismo galego reducíuse de 250.000 a 240.000 votos (no Senado). É certo que faltan por contabilizar os votos dos emigrantes, que poden deixar a cousa máis ou menos en que o BNG baixe un pouco de nada o voto que tivo no Senado en 2004 e que o aumente un pouco de nada no Congreso. Quen minimamente serio pode falar de reacción? Mantemento, manutención, estabilidade, parálise, encefalograma plano en toda regra.

Se a suma das forzas do bipartito manteñen o número de votos mentres o PP perde 100.000, se ambas as forzas do bipartito están comprometidas cun proxecto de progreso, por que non puideron formar unha Entesa Galega de Progreso? Agora estaríamos falando de que o PP tería 4 senadores en vez de 12, o PSOE 8 en vez de 4, e o BNG 4 en vez de ningún. Cónstame que houbo xente que tentou mover esta idea antes das eleccións. Cal das dúas forzas o impediu? O PSOE? O BNG? As dúas? Mal feito. A sociedade galega está preparada para iso. E demándao.

O BNG segue retrocedendo nas 7 cidades. Coa única excepción de Santiago de Compostela (ese/este universo paralelo dentro de Galiza) as urbes e as áreas metropolitanas son cada vez menos nacionalistas, menos Nación. É este o prezo que o BNG está disposto a pagar para seguir manténdose no total e subindo nos concellos máis rurais e envellecidos? É evidente que nestes últimos sempre será máis difícil que xurdan Galizas non se Vende, que haxa contestación social ás políticas regresivas que malia ao cambio se seguen a executar. É evidente que o control da situación política e do aparato resulta máis cómodo aí que nos sitios onde a cidadania é máis crítica e responsábel. Ou será mimetismo vasco-catalán?

Galeuscat resiste, dacordo. Manterán o afirmado en precampaña: que negociarían co gañador todos a unha?

 

37 Responses to Reaxir?

  1. chuza.org di:

    ”Reaxir”? Ou o duro golpe dos dados para o BNG…

    Os mau dos dados é que só se podem ocultar com palavras, mas sempre estám no fondo. Calidonia analisa a baixada de votos inegável do BNG nas duas cámaras espanholas. O importante som as actas ou o opoio dos galegos?…

  2. Em 2004 já houvo umha boa tensom bipartidista.

    O Senado, que vive bastante mais à marge da campanha eleitoral presidencialista e bipartidista, si que evidência umha clara tendência ao descenso do BNG.

    O titular em Vieiros deveria ter sido “Resiste” no lugar de “Reage”, é evidente.

  3. calidonia di:

    Unha boa análise dos resultados, inspirada en boa parte dos comentarios que houbo onte no fedello.

  4. Eu creo que no caso galego, de terse dado un mal resultado para o BNG -malia ao cómputo de votos finais -estariamos a falar dun proceso paralelo ao que sufriu IU a nivel estatal.
    Teño sido, e sigo sendo moi crítico co traballo que o BNG realiza a nivel municipal – o caso de Vigo, como vigués o teño moi presente.

    Creo que ao BNG, e en especial co Anxo Quintana das declaracións de El País de hai uns meses, está a un paso de superar o terríbel debate de se converter nunha forza extraparlamentar cun discurso de hai 40 anos a ser a alternativa de centroesquerda galeguista que o país precisa.

    A xestión na Xunta evidencia o cambio, agora Anxo Quintana pode contar co poder suficiente para avalar un cambio con vistas ás eleccións ao Hórreo.

  5. Marcote di:

    Malos resultados? Porqué non pós os resultados en porcentaxe de votos? Está claro que a lacra de non dar acadado representación el Lugo e Ourense pesa. Se no 2008 o BNG tivese grupo parlamentar prórpio, alguén negaría o medre electoral do BNG no 2012?

    O segredo do éxito do BNG é a paciencia e o traballo pasiño a pasiño. Os impacientes están condeados ao ostracismo e, consecuentemente, ao fracaso.

    Peros? Necesariamente o feito leva á moderación e o acercamento de certos “cheiramoquetas” que hai que localizar convenientemente.

    No Senado pesa o “voto útil”, que como se pode ver no caso de IU é un auténtito bulo (gáñaos o PP, cousas da Lei de D’hont). En Catalunya salvou este escollo coa ENTESA, pero aquí non lle interesa ao PSdeG, mellor que os leve o PP a darlle ás ao BNG. No Senado o BNG saca máis votos porque hai votantes do PSOE que separan as súas X en máis dunha candidatura (os dous primeiros para o SOE e o último para o BNG, por exemplo, ás veces incluso como voto castigo aos elexidos polos socialistas).

    Como en todas as Eleccións, caben moitas lecturas, a maioría delas moi vaĺidas.

  6. Uz di:

    Como a maior parte das vezes, subscrevo a tua análise, Calidonia.

  7. calidonia di:

    Marcote:

    Igual que dixen que non se pode falar de aumento da participación porque falta por sumar a baixa participación da emigración…

    …do mesmo xeito ninguén pode comparar as porcentaxes actuais (>12%) coas de hai 4 anos, por que aquelas inclúen o voto da emigración. E na emigración o BNG nunca superou o 5% dos votos.

    A media ponderada do voto residente (CER) e do voto da emigración (CERA) vai producir unha porcentaxe de voto ao BNG moi moi semellante á de 2004.

    Esperen uns días. Olalla vai conservar o escano, pero non por moito. En 2004 salvouno por 900 votos.

    Canto ás diferenzas Senado-Congreso entendo que Vostede pense que ese voto é de votantes socialistas que agasallan cruces aos senadores do BNG, pero eu non comparto esa idea, máis ben inclínome pola contraria, que son votantes pro-BNG que exercen un voto “útil”, partillemos ou non esa “utilidade”. Por que non houbo esas diferenzas en 2000 e si en 2004 e 2008? En calquera caso o voto do Senado dá unha boa idea do teito electoral do BNG nas eleccións a Cortes Xerais, e ese límite estase reducindo ou como moito mantense estábel, non se amplía.

    Croios:

    Por suposto que é positiva a capacidade de influencia en Madrid. O que me pregunto é en que se diferencia a capacidade de negociación do BNG en Madrid hoxe á de hai 4 anos? Eu vexo argumentos para dicir que é maior pero tamén moitos outros para afirmar que é menor. Desde a previsíbel viraxe ao centro do PSOE, até que ao BNG non lle convén ser alvo dos poderes fácticos en Galiza e Espanha, pasando porque Zapatero vai tentar fuxir dos nacionalismos máis connotados negativamente perante a opinión pública da España profunda. Por non mencionar que a autonomía do PSOE, cun resultado máis próximo da maioría absoluta é maior.

  8. calidonia di:

    sHs:

    Si, en efecto, o que apunta a lóxica é que o BNG vai ter máis votos absolutos (no Congreso) cunha porcentaxe moi semellante á de 2004 (pois o 12% amortecerase cunha menor porcentaxe de voto na diáspora). Se esa porcentaxe vai quedar por riba ou por baixo do 11,37% é algo que non estimei. Probablemente fique algo por riba. Máis que probable é que no Senado fique por baixo do acadado en 2004.

    Se teremos unha participación maior ou menor en Galiza unha vez sumada a participación da diáspora é algo que está no aire. Falaba máis arriba dun descenso, e ao mellor mantense ou sobe algo. Pode ser isto o que non lle cadraba? O que está claro é que a participación non subiu 5 puntos como se di por aí. Corrixín a entrada da anotación para non fomentar ese equívoco.

    Polo que a min respecta teño claro que nunca como nestas eleccións vai chegar tanto voto da emigración e tan manipulado. Pucheirazo histórico, por tanto, aínda que non teña repercusión nos resultados.

    Alternativa:

    É moi interesante retrotraer á análise antes de 2000, como ben apunta Gandalf un leva xa varias eleccións de diferente tipo tendo a sensación de fin de ciclo (1996-2008, 12 anos). Se lle entendo ben, suxire que ese voto “dual” PSOE-BNG de 2004 e 2008 foi sempre do PSOE. É outra visión, pero iso non explica por que esa diferenza entre Congreso e Senado se produce só en 2004 e 2008, co que debe ser por causas atribuíbles a estes anos e non ao período precedente. Nisto é no que me baseo para afirmar que ese voto que estaba en 1996 co PSOE, en 2000 co BNG, e en 2004 e 2008 entre augas, sería do BNG de non ser por ZP e pola súa aposta inicial pola esquerda e os nacionalismos.

    A alternativa? Pois si, eu coido que sempre será máis factíbel para un proxecto político-ideolóxico como o do BNG recibir votos que xa tivo unha vez (prestados temporalmente ou non) que non votos novos (por moito cabreado que haxa sempre serán unha minoría, de momento), como máis factíbel será e é recibir votos dos electores máis próximos ideloxicamente e non dos máis afastados. O problema son as resistencias internas do Bloque a abrirse ao seu espazo de expansión electoral natural, porque iso suporía para un determinado sector en principio moi escorado ideoloxicamente á esquerda (logo na práctica isto non é así) perder o dominio que exerce sobre o Bloque. É o mesmo sector que non pode ouvir falar de socialismo español ou de socialdemocracia en xeral, que non dubida en equiparar PSOE e PP, e para quen todos os rivais políticos son “inimigos” igual de importantes, sen ter en conta a súa maior ou menor afinidade coa esquerda ou co nacionalismo.

  9. Croios detector di:

    Boa análise, mas a esquerda sempre da análise à parálise. É importante poder chegar a negociar em madri, é ou nom é?

  10. sHs di:

    A ver é que non me aclaro ou é que non me cadra. Ó Congreso hai máis votos absolutos(e a maiores, a pedres do CERA)con probable menor participación.

    O do Senado é un caso aparte. É un fenómeno curioso esa diferencia co Congreso, pero tamén o é no caso do PSOE, que perde nesa cámara.

    Suponse que non hai unha Entesa pola mesma razón que o PSdeG non é un partido asociado como o PSC, nin ten grupo parlamentario, etc.

    Si hai dous fenómenos preocupantes para o BNG: que baixe nas cidades e que non rentabilice o feito de estar no goberno (aínda que facelo ou non pode ser ético ou o contrario).
    Pero tampouco o PSOE aumentou espectacularmente os resultados (sobre todo en termos absolutos).

    O máis revelador é a perda (a amortecer co CERA) de case 100.000 votos do PP)

  11. cal é a alternativa? di:

    Quero darlle outra perspectiva o analise de Calidonia;

    1) En 1996 en plena corrupción do PSOE o BNG empezou a recibir votos socialistas en deposito, tipo conta a prazo fixo, a espera de mellores tempos do PSOE.

    2) Almunia no 2000 fixo que o PSOE baixase máis, e que BNG subise con máis socialistas descontentos depositando o seu voto, a espera de tempos mellores.

    Calidonia o teu analise esta moi ben, pero cal e alternativa o BNG en Galiza? Nos-UP, FPG… Pensas que asi o BNG poderia captar eses socialistas descontentos??

  12. gandalf di:

    o bng ten os mesmos resultados que no ano 96, os mesmos votos e a mesma porcentaxe.

    menudo éxito.

  13. calidonia di:

    Paio:

    Entendo o seu optimismo, coincidente co dos dirixentes do Bloque. Mais a min o discurso do bipartidismo chéirame moitísimo. Non é unha cuestión circunstancial, é estrutural, medrou, medra e medrará tendencialmente.

    Empregar a desculpa do bipartidismo, como a dos medios de comunicación ou outras semellantes, só conduce ao BNG á autocomplacencia, a fomentar discursos e manifestacións que tratan aos votantes como pouco menos que imbéciles incapaces de pensar por si mesmos.

    E ese camiño de falta de autocrítica, de botar balóns fóra e de perseguir ao discrepante, é o mesmo que ten conducido a IU a onde hoxe está. Ou sexa, á desaparición. Non haberá que afrontar outras causas do mantemento (=non avance=non retroceso)? Ou avaliar por que o goberno da Xunta non serve para aumentar a base electoral? Non haberá que colocar acima da mesa o porqué desa estratexia de dereitización e de connivencia con determinados poderes económicos? É casualidade que o BNG comece a se achegar aos empresarios precisamente por aqueles cuxas fortunas afondan as súa orixes e raíces no máis fondo e escuro da Ditadura feixista (Villar Mir, ENCE, Calvo Sotelo->ENDESA, louseiras…)?

  14. calidonia di:

    Escevola:

    Eu acho que en 2004 houbo máis voto útil que en 2008, remítome ao gráfico das diferenzas entre Congreso e Senado, que para min ilustran bastante ben o fenómeno no que atinxe ao BNG. Outra cousa é o bipartidismo. Ben, pois en Galiza o bipartidismo (concentración do voto nas dúas forzas máis votadas) foi idéntico (mesmo menor) que o de hai 4 anos.

    Xa dixen que o dos medios non me serve de desculpa.

    Canto á reflexión da socialdemocracia en Europa admítolle que é incontestable, só é modulable segundo os Estados e os territorios en función do seu nivel de desenvolvemento económico (ou de inserimento no sistema, se prefire). Coido que non hai alternativa a esa esquerda “relativa” (se lle quer chamar así) nos territorios que coma nós somos centrais no sistema (espero que non se teña por colonia nesta altura).

    Quedo coa curiosidade, en todo caso, da opinión que lle merece esa estratexia de pescar votos nos caladoiros do centro-dereita baixo a excusa do “galeguismo” (que despois de 7 anos de estratexia aínda nunca deu froitos medíbeis en votos).

  15. Paiogomes di:

    Resistir e manter sen moito desgaste as posicións do nacionalismo galego nun contexto tan biporalizado como foron estas eleccións, nas que se barreron noutras latitudes opcións outrora solidísmas, como Esquerda Unida, ERC en Catalunya, a baixa de PNV, EA, no Pais Basco, dirán vostedes o que queiran, pero é un moi bon resultado para o BNG.

  16. escevola di:

    Non estou moi de acordo coa análise e creo que non ten en conta algunhas cousas esenciais. Primeiro, sendo certo que no 2004 xa houbo unha grande polarización, non o é que a situación sexa similar. A polarización foi maior nesta campaña se atendemos ao factor fundamental nunhas eleccións democráticas na actualidade: os medios. Houbo nesta campaña dous debates que foron vistos en total por máis de 25 millóns de persoas que serán case o 50% do censo, moitos xornais e TVs só mostraron datos do PSOE e PP nas enquisas obviando a todas as demais opcións. Pódese dicir que isto xa pasara outras veces pero creo que é obvio que non a este nivel. Hai moitos exemplos pero sería alongar demasiado.

    Tamén fas mención implícita á UPG e parte do seu descurso no comentario nº12. Ben eu son integrante dun dos sectores críticos do BNG e creo que certas posicións intelectuais e ideolóxicas da UPG están francamente situadas antes da caida do muro. Dito esto tamén hai que dicir un par de cousas: respecto da semellanza PP-PSOE hai que dicir que esta existe e é notable. Non sei exactamente onde están esas diferencias se se atinxe ao fondo das cuestións e non as formas. ¿Onde está a diferencia en política económica?, ¿ onde está a diferencia na estructura territorial?. As diferenzas son de forma pero non de fondo. Isto non é un discurso antigo, no seu último libro E.Hobsbawn fai mención da desparición da esquerda na maioría da UE. Isto sería así porque en realidade a socialdemocracia xa estaría situada máis na dereita que na esquerda xa que non
    amosa ningunha oferta progresista no seu discurso.

  17. galiza_ceive di:

    O que facía falla era un novo Castelao alguén que fixerá rexurdir das cinzas o agotado espirito do nacionalismo galego nas cidades e nos pobos…
    Xa está ven da nosa vergonza por ser galegos, gritemolo e que nos oian en Madrid, en Galiza en Galego, e se non xa sabedes…

  18. Cesare di:

    Non é que a esquerda desaparecese en Europa; é que o concepto de esquerda desaparece: as “clases traballadoras” son os elementos máis conservadores, que exercen un maior rexeitamento contra o exterior, máis inmobilistas.

    A solución pró BNG pasa por conseguir un discurso que ilusione. O punto 4 do decálogo electoral do Bloque (as dez cousas que os nacionalistas galegos consideraban máis importantes) era algo sobre un estaleiro da ría de Ferrol. O 4. Iso non é o exemplo de discurso ilusionante. De feito, e a teor dos resultados, non é sequera ilusionante prós habitantes dos concellos de Fene e Ferrol, onde o Bloque baixou.

  19. Cesare di:

    Por certo, señor Calidonia, débolle unha cea. Imos ter tempo de que me explique ese fénomeno do Senado. Aínda que bo exemplo pode ser o meu: só un terzo dos meus votos foron ao Bloque… e polos pelos.

  20. seganho di:

    Cesare: a ilusión dos votantes da comarca de Ferrol era mala de erguer, mais a proposta do asteleiro ASTANO asegúrolle que merece ser ponto principal de calquera programa nacionalista. En Ferrol o BNG perde 1200 votos en relación co 2004, e outros 1.000 en Fene, e outros 1.000 en Narón… e así. Coido que iso ten a ver coa estrana aliñación do BNG cos intereses económicos do empresario Tojeiro, e con favores inexplicabeis a Unión-Fenosa e Endesa, coa planta de gas no medio da ría.

    O favor a Endesa non foi abondo e agora isa empresa é a primeira -cando non a única– que recurre o plano das eólicas da Consellería de Industria. Algo de que Roma non recompensa a amigos de conveniencia, ou así é o dito.

  21. colazo di:

    Algúns datos, para contrastar os do Bloque:

    Na-Bai que en Navarra pasara a ser 2ª forza no seu parlamento, nestas eleccións non quedou reflexado, só aumentou 1000 votos. Incluso se podería agardar que o PSN tivera un voto de castigo por deixar gobernar a UPN. E non presentaba a nengunha “semi-descoñecida”, volvía presentar a Uxue Barkos, que é do mellorciño que hai no estado.

    Non entendo porqué en Galiza aumentou a participación, é bo, pero non entendo que votaran máis que hai 4 anos co 11-M.

    Que en Cataluña baixou a participación e a abstención sería máis ben dos nacionalistas, o PSC-PSOE sobe 4 deputados sen chegar a aumentar 100.000 votos(ERC perdeu máis de 300.000 e ICV-EUiA 50.000) e CIU e PP soben un deputado baixando en votos.

    En Euskadi onde tamén baixou a participación, os nacionalistas, PNV, EA e Aralar, perden máis do 25% dos votos acadados nas anteriores estatais.

    Os nacionalistas teñen que impulsar máis a importancia destas eleccións e facer máis oposición, que parece que só a fai e a pode face-lo PP. Non se pode defender no 2008 seguir cun modelo de estado pactado cos franquistas na transición fai 3 décadas.

    O BNG resiste, porque non pode baixar máis(quero crelo), porcentualmente até en Navarra o nacionalismo ten máis peso que en Galiza.

    O BNG crece, e terá máis representación no parlamento galego, polos datos das municipais do ano pasado, que tivo máis votos que nas do 2005. Sendo as municipais máis bipartidistas, pois son tamén en todo o estado.

    O BNG sobe nos concellos pequenos porque hai contacto directo cos seus políticos na rúa e nas cidades no Faro de Vigo, Localia, Televigo…
    poden facerse “milagres” que na túa cidade só se limitarían a unha rúa. Isto é o que ten que mirar o Bloque, como visualizarse nas cidades, como vendelo producto “nacionalismo galego”, como volver gañar o voto dos mozos, como contrastar aos media estatal, como trocar bipartidismo de PP e PSOE por bipartidismo de BNG e PP-PSOE, como facer algo máis co “Vivamos como galegos” de Gadis coa autoestima galega.

    O rollo da esquerda, Galiza non se vende, ao PSdG(á dereita do Bloque) non lle afecta ren, inercia zetapeira e a vivir…

    E dicindo que son de esquerdas, pouco ou nada escoitei o de centro-esquerda, dato para Quintana(non somos de esquerdas nen de dereitas).

    E no estado, dende a esquerda e o federalismo, ZP foi unha decepción para o que apuntaba, e IU con 2 deputados…

  22. maceirax di:

    Espero poder contribuir con esta gráfica a unha correcta lectura dos resultados.

    Na miña opinión, a análise de Calidonia sería aceptábel unicamente se o BNG concurrira só ás eleccións cun número fixo de electores cada ano. É dicir, centrarse unicamente nas variacións do número total de votos (sen ter en conta coxunturas, variacións do censo e do nº total de votantes, se se inclúe o voto emigrante ou non) da lugar a unha interpretación totalmente sesgada.

    Dito isto, observando a miña gráfica a conclusión máis loxica é que só BNG e Nafarroa Bai (os únicos que non baixaron en ningún dos medidores) salvaron honrosamente a cara na debacle xeralizada dos partidos minoritarios. Mesmo CIU, a pesar de gañar un escano, desplómase no total de votos e na porcentaxe sobre votos emitidos.

    Curiosa a súa análise nun post no que precisamente se pretende atacar a suposta manipulación nas “lecturas oficiais”, para pasar a dar uns datos claramente catastrofistas.

    Pasando xa aos resultados, é preocupante que nestas eleccións o BNG apenas conseguiu revertir o _efecto 11-M_, boa parte do voto nacionalista volveuse a trasvasar de novo ao PSOE para impedir de novo o achegamento do PP. Ese voto segue considerando que o PSOE é a opción a elixir cando o PP a caga, algo falla na comunicación do BNG con esa parte do electorado. Polo demais, contextualizando os datos e sen prexuízos catastrofistas os resultados son aceptábeis. O mal alleo é consolo de parvos, pero amigos, estamos falando dunha perda de votos tan brutal para o non-bipartidismo que ficar alleos a esa realidade si é manipular as cifras.

  23. calidonia di:

    Césare:

    A solución para o BNG é complexa e ten moitas dimensións. Eu apuntaba á súa estratexia de localización no espectro político no eixo esquerda-dereita. Hai quen di que tamén debe resituarse no eixo independencia-autonomismo, cousa que eu non comparto. Vostede apunta ao proxecto e ás mensaxes e deixa caír a extemporaneidade da loita de clases e o que xa dicía O’Rivas de que non hai forma máis cabaleirosa de ser conservador que ser comunista. Partillo boa parte dese razoamento tamén.

    Ferrolterra xa hai tempo que descontou o da reconversión naval, e xa hai tempo tamén que o discurso sobre o desmantelamento dos estaleiros deixou de rendir réditos electorais. É curioso, pero se compara o castigo que o PSOE puido ter no seu día por culpa da reconversión co que está a experimentar o Bloque nos últimos anos por mor de REGANOSA, simplmente non hai cor. É moito maior a factura que está a pagar o Bloque. Por renunciar á súa base social.

    Canto ao da cea xa lle dixen despois do atentado que podíamos deixar a aposta en táboas.

    Colazo:

    Coincido en boa parte das súas reflexións en alto, nomeadamente nas que refere ao BNG, e alégrame que saque a colación o dato de que Nafarroa é máis Nación que Galiza, á vista do que os seus cidadáns materializan en votos en cada elección.

    Dúas disensións:

    – Cando eu falaba de semi-descoñecidos creo que é evidente que se o Bloque presentase a catro, ou mellor a un candidato coa mesma proxección social da candidata de NaBai teríalle ido bastante mellor.

    – Cando volve a referir o bipartidismo e o papel dos medios acho que reitera a Desculpa con maiúsculas do Bloque cando non lle van ben as cousas. É que acaso os medios o trataron ben cando as grandes vitorias?

    Maceirax:

    Recoñezólle unha grande valía como deseñador, pero xa non tanta como analista, en especial cando entra a cualificar a miña visión de catastrofista.

    Insisto por enésima vez: en ningún lugar dixen que este fora un resultado malo ou unha desfeita. Non sexa demagogo ou non se deixe levar polo que lle digan fóra deste fío de debate. Parece que cando alguén se afasta da liña oficial (esa si trunfalista para o que en realidade hai) o doado é dicir que é un pesimista, ou peor, un inimigo que aproveita a mínima ocasión para facer leña da árbore caída (só que aquí non caeu árbore ningunha, ou si?). Iso é unh actitude baixa e mesquiña, á que non o tiña adscrito.

    Todo o que eu dixen é que o Bloque perde potencial e que hai un sector de voto mixto PSOE e BNG que o Bloque está afastando de si por mor dunha estratexia suicida que salta do comunismo rancio á dereita populista. E aos datos me remito.

    Vostede ousa facer gráficos de variación sobre datos aínda non pechados en 2008, empregando para 2004 datos que inclúen o voto da emigración. E logo di que iso é o correcto e o que fixen eu non o é. Pois xa me dirá onde está a diferenza entre o que fixen eu e o que fixo Vostede. Se a hai é que eu advirto ese efecto (nada desprezábel) e Vostede o ignora.

    Para medir e comparar adecuadamente o comportamento electoral dunha opción de voto calquera á marxe de conxunturas, participacións, aumentos de censo… o correcto de verdade sería usar a porcentaxe sobre o censo (ese 12% pode ser aproximadamente un 8% do censo, menos de 1 de cada 10 adultos). Recoméndolle que refaga o gráfico cando remate o reconto do CERA e despois falamos. A menos que queira seguir facendo puntos, claro ;-)

    E pregúntolle: As lecturas oficiais falan de “claro avance” e de que se “reaxe”. Vostede pensa que iso está máis próximo da realidade do que eu afirmo?

  24. colazo di:

    As dúas disensións:

    -os candidatos podían ser máis coñecidos pero, nun ano temos as nacionais galegas. Non sei até que punto é mellorábel e se un Beiras por exemplo, estaría disposto. Poderían ser mellores, máis coñecidos non sei. Tamén falara do tema aquí: Na-Bai ten uxuebarkos dependencia, tamén a presentou para alcaldesa de Iruña.

    -Beiras era o anti-Fraga, era a oposición e cantos dos votantes do PSOE lembran a Caballero(candidato á Xunta), ou que no PSOE houbo vida entre Felipe e Zapatero.

    Senón disentes cos 3 últimos parágrafos do anterior comentario meu estasme dando a razón?

  25. maceirax di:

    Boas de novo.

    Non pretendín xustificar ningunha lectura triunfalista, nin moito menos criticalo por “afastarse da liña oficial”. A miña é, de feito, unha das lecturas menos triunfalistas que coñezo no meu entorno inmediato (de carne e óso). Confeso que agardaba unha boa subida baseada no retorno do voto 11-M, claro está que ese retorno non chegou a producirse ou foi case imperceptíbel.

    A miña gráfica foi tan só para tratar de contextualizar a situación actual cos datos dispoñíbeis polo momento, certo é que me esquecín do asterisco de rigor de “resultados provisionais” nos datos do 2008.

    Buscando un paralelismo sinxelo, se nunha aula un alumno ten malos resultados durante varios anos consecutivos, ao contrario que a inmensa maioría dos seus compañeiros, se ao ano seguinte se da o caso dun suspenso xeral o aprobado dese mesmo alumno pódese considerar maior ou menor melloría, mais é innegábel que constitúe un avanzo e un cambio de tendencia interesante. Criticarías a ese alumno porque ten “máis potencial” que para sacar un aprobado? Ensinaríaslle unha gráfica liñal cos seus resultados dos anos anteriores para demostrarlle que segue retrocedendo? Eu, en todo caso, daríalle parabéns polo cambio de tendencia e trataría de reforzar aquelas facetas nas que amosa máis dificultades.

    E repito, preocúpame moito que non puidéramos recuperar practicamente un só voto nacionalista dos que caeron na saca do PSOE no 2004. Malia consistir a campaña case exclusivamente na mensaxe de que o voto útil para Galiza é o do BNG. Ou imos ter que agardar a que o PP sexa irrelevante en España para que o PSOE non siga acumulando todo ese voto nacionalista? Algo gordo falla na mensaxe a ese electorado.

  26. seganho di:

    Debo rectificar dados, que tomei da portada do diario local, o descenso en Fene e Narón e menos acusado, moito menos. Pero non cambia a claridade do desastre na comarca de Ferrol.

    E, hoxe, hai un mapa municipal do pais, en corado, onde se ven as maiorías. Non me preocupa o dominio do PP, en franca decadencia, ainda que demostra unha abraiante fortaleza partidaria, unha fidelidade electoral moi grande. No BNG, 3 concellos do sul. Pero a lectura das porcentaxes sitúanos ante unha forza simplesmente resistente.

    Galiza chega tarde sempre á actualidade política, dende aquela famosa cuase-victoria galega da UCD desfeita no 82. E o PP, se espabila, deberá facer cambios moi grandes. ¿Ula os cambios grandes do BNG?

    O panorama político español fica ben, clarexado por maís: bipartidismo abafante, rompido só onde existe o problema nacional, Catalunya, Eskadi e Galiza. Creo que finou de morte morrida o experimento de café para todos, e o famoso Estado das Autonomías non agocha xa nen resolve a demanda de políticas reais na forma do Estado e na cuestión territorial

    Mais, cal é a nosa forza?. Non reside, dende logo, na consciencia e vontade dos dirixentes nacionalistas, os mais conservadores de cantos houbo na historia do país.

  27. Cesare di:

    A miña interpretación dende a distancia, e á vista dos desgloses municipais dos votos, é que a resistencia veu dada por dous factores fundamentais: o que vostede denomina populismo (que incluso podemos chamar quintanismo), e o medre de concellos rurais concretos, que podemos atribuír a carrexo ou a eficiencia na xestión (ou fifty fifty). O rancio comunismo non dá nin un só voto. Os votos do rancio comunismo son os mesmos votos que tiña o BNG en 1982, e iso non chega pra un dente. Pero a dinámica interna, os consellos comarcais, a xente que pega autocolantes e cartaces, parece que non se decata de por onde circula a galiza real. Aínda diría máis: a galicia real.

    Porque, claro, unha metade do Bloque emprega os seus esforzos en gobernar. Farano mellor ou peor (creo que o fan ben, pero non ben abondo, algo así como Xaime Bello), pero o problema é a outra parte. A parte do Bloque que non está no goberno… que fai? A que dedican o tempo libre entre tapa de razo e tapa de raxo? Como se pode presentar a unhas eleccións un programa tan absolutamente lamentábel? Como se pode presentar nun decálogo un punto 4 destinado ao dos estaleiros, algo que non lle importa absolutamente a ninguén, e menos que a ninguén aos que traballan neses estaleiros. Alguén pode dicir algo que vaia facer o BNG en Madrid nos vindeiros catro anos? Non había en todo o programa (e tampouco na campaña) ningunha solución aos problemas dos galegos, ningunha cousa ilusionante, nada que dixésemos: vou votar o BNG pra que amañen isto que está mal. Onde está o discurso da “esquerda”? Onde está o discurso das “liberdades sociais”? Onde o da ecoloxía que inspirou esas fotos ensinadas nos debates?

    Se alguén pensa que o BNG debe resituarse no eixo autonomía-independencia é que lía pachuzos cos libros de Castelao. Hai clínicas de deintoxicación que axudan a deixar esas drogas, e adoitan comezar por pedir unha excedencia no centro de ensino ou por renunciar á liberación sindical.

  28. Cesare di:

    Son un cabaleiro, e non precisamente comunista. Esa cea págoa eu. Eu déixolle, se quere, que pague o viño.

  29. Cesare di:

    Uf, pois non sei que lle ve de intereante… Tópico tras tópico recórrese á idea da desmobilización da masa militante (como se esa “masa” militante valese pra algo, numérica ou cualitativamente) ou no parón da constante perda de votos. Ben poucas análises novas nas “visións críticas” me temo.

    A ideoloxía non vota. Votan as sensacións. Unha sensación pode ser Reganosa, pero outra podían ser os orzamentos participativos. Unha sensación é a aposta polas tecnoloxías electrónicas, ou a proximidade aos votantes e non-votantes, e outra o zapato de Beiras ou os peixes planos. Fronte ás outras forzas políticas, o bloquismo ten que posicionarse como sensación. Magoantemente, agora mesmo resulta difícil distinguir ese feeling que faga diferente ao BNG do PSOE.

  30. Cesare di:

    Por que non fan enquisas do tipo: que partido cre vostede que é máis ecoloxista? que partido cre vostede que defende mellor as mulleres? que partido é o máis accesíbel? que partido é o da xente máis nova? que partido está máis a favor da eutanasia, da integración de inmigrantes, da cooperación co terceiro mundo? Como unicamente facemos as preguntas de que partido está máis a esquerda ou defende máis galiza quedamos sen saber nada do que realmente importa.

    Ao final, haberá os que, como Alcaraz, crean que o problema foi non transmitir a idea de IU como esquerda anticapitalista. Claro: foron eses anticapitalistas os que decidiron votar o PSOE e o PACMA. Desculpe por facer os comentarios de dous en dous, pero é que teño unha overdose de cafeína nestes momentos.

  31. A ideologia tem muito a ver, Cesare:

    – Passou-se dum nacionalismo primário e ráncio a um galeguismo vago e populista igualmente ráncio (e perfeitamente assumivel polo PP) porque o permitia a ideologia de quem fijo essa viage

    – Nom se centra o discurso e a praxe em assuntos como os avanços em democracia participativa, liberdades individuais e colectivas, sustentabilidade ambiental tomada a sério… porque nom fai parte da ideologia de quem toma as decissons

    – Nom hai capacidade de ilusionar polo já dito e porque o BNG leva muito tempo empenhado em se homologar como força política “normal”. E é assi pola ideologia de quem decidiu tirar por esse caminho

    O BNG partia dumha combinaçom do já mencionado nacionalismo primário e ráncio com posturas de esquerda clássicas. Esta esquerda clássica (comunista e socialista/social-democrata) entrou em crise coa desapariçom da URSS e o triunfo neoliberal. Os nossos comunistas ficárom co piorzinho do stalinismo e o “centralismo democrático”, enchérom o vazio com patriotismo e abraçárom na prática o social-liberalismo, junto cos nossos social-democratas. Nom houvo lugar para a esquerda alternativa e os movimentos sociais fôrom entendidos como ariete, como instrumento útil (e de usar e tirar) para tomar o poder sem necessidade de realmente compartilhar as suas demandas.

    A ideologia é importante, e muito. Outro assunto é que à cidadania hai que se dirigir com propostas e atitudes (baseadas numha ideologia) nom com discursos tam hiper-ideologizados como vazios de propostas alternativas.

  32. Depois de 30 comentarios, vexo que ninguén está por dicir o obvio.

    O normal neste país, é votar ao Partido Popular. Logo, de modo errático ao PSOE, e de forma morna ao BNG.

    Sei que lles custa, pero, animado pola terapia gastronómica que se traen, eu dígoslles que vaian buscando mesa, e ceen con ese amigo de seu, de menos de 30 anos, vilego, cidadán, do rural,etc. ese que teñen esquecido, e de vagar escoiten por que votan aos demais.

    Si. Votan, e non son estúpidos, nin cipaios, nin ignorantes, nin carecen de estudios, e non son fachas de cara ao sol.

    Moitos de vostedes sábeno, saben da existencia deses amigos da escola que na sua vida xamais votarán nacionalismo; non mentres ese nacionalismo non os represente.

    Viven no tópico, no madrileño pijo con bandeirola co pito, e non acreditan na existencia desa poboación que vota o contrario do que se rumia aquí.

    Señor Césare, dicir que os asteleiros non son chave neste país, e querer dicir que Galiza non ten mar.

    Sorpréndeme que pense que unha defensa do sector naval non entre na sua cabeza como útil. Vostede hai tempo que non fala con un mozo vigués do metal.

    Creo que é máis obvio ignorar que a última folga obreira con impacto mediático a nível do estado estivo ligada ao naval. Continúen con esa liña. Para non falar do metal, para non manter e soster políticamente unha folga durante tantos días como sucedeu en Vigo, xa está IU.

    Ao respecto do discurso independentista, creo que a FPG tivo un éxito máis que claro nas presentes eleccións. Permítanme o modo irónico, o voto a prol da independencia foi superior ao do rexionalismo do BNG.

  33. sHs di:

    Ía facer un comentario atinado e profundo, pero lin os de Cesare, e pra que pasar traballos redundantes.

  34. calidonia di:

    Colazo:

    Deixando claro que me segue parecendo absurdo e lastimoso falar de que o BNG subiu ou creceu, paso a comentarlle os seus 3 últimos parágrafos:

    – Efectivamente Galiza non se vende e a maior parte das protestas cidadáns non dirixidas por unha forza política ou un sindicato a quen máis lle afectan é ao BNG, porque era o BNG (e aínda é) a forza na que acredita a maior parte da cidadania máis comprometida nos avanzos sociais. Ao PSOE esas mobilizacións só lle fan dano a partir de certa masa crítica (como Nunca Máis no seu día) ou se acadan protagonismo nos medios.

    – Efectivamente, a frase que Vostede atribúe a Quintana (“non somos de esquerdas nen de dereitas”) é ben representantiva de que quen está impulsando a estratexia política do Bloque non era Antón Losana, senón o quintanismo e a UPG, se é que son cousas realmente distintas (sono?, e canto? ou como? é tema para outro debate).

    – ZP mantivo a vitoria grazas fundamentalmente ao voto útil nacionalista de Cataluña e Euskadi (e unha pequena parte tamén en Galiza), e iso logrouno grazas a unha aposta inicial (morna, non llo discuto) por outro modelo de Estado nesta lexislatura. A cidadania vasca e catalá soubo ver iso e soubo ver o risco certo de crecemento do PP.

    Seganho:

    Coincido en que a palabra que resume a estratexia do Bloque é “resistencia” tanto a nivel social como a nivel interno. Chapeu.

    Césare:

    O punto nº 4 sobre os estaleiros de Ferrol é a todas luces unha proposta programática que desentoa nun decálogo que debería ser xeneralista e global. Entendo que se o punto fose redactado como apoio ao sector naval en xeral (incluíndo Vigo e demais) podería ter máis sentido. Pero aínda así existen moitos outros sectores produtivos de importancia estratéxica que non tiveron o seu punto no de cálogo. Que explica isto? Dúas cousas:

    – Que o BNG apostou nas mensaxes de campaña polo ítem “sectores produtivos”, idea que pegaba ben co rollo (este si) de “Galiza en Madrid” pero que xa amortizou a súa rendibilidade electoral en épocas pretéritas (mesmo en sitios como Fene, é o que hai), e máxime nunha economía de servizos como a actual (camiño do 70% do PIB). Eu tamén botei de menos mensaxes de apoio ás PEMES, autónomos, transporte público para os currantes, gardarías, etc… Ese si é un discurso para a “clase traballadora”.

    – Que o feudo de Ferrolterra só importa no Bloque cando se trata de asegurarlle o retiro a Paco Rodríguez ou de potenciar os negocios de Tojeiro/Caixa Galicia.

    Coincido con Vostede na descrición (embora sexa caricatura) da “militancia” nacionalista. Máis nada que engadir sobre isto.

    O artigo que liguei acheino interesante, non quere dicir que o compara, aínda que é verdade que tampouco o vexo tan reseso como di Vostede. En todo caso valoreino por ser unha lectura crítica e non complacente dos resultados. Brétemas apunta outras achegas neste sentido.

    No que atinxe ao das sensacións, penso que vai Vostede demasiado aló, concretamente ao terreo do marketing e non da ideoloxía. É certo que se pode (e eu creo que se debe) criticar a mercadotecnica electoral do Bloque nestas eleccións. Non entendo que se teimara na mesma imaxe gráfica gastada e sen innovación de ningún tipo (salvando algún esforzo notable no eido da internet). Se cadra é que a renovación estética fica aparcada para outra etapa?

    É de agrader, porén, o seu afán provocador e incitador. Alenta o debate, que sempre é positivo. Aínda que agora os que sustentan o temón do Bloque utilicen iso da “análise e a parálise” para non ter que recoñecer as súas vergoñas.

    Signatus:

    Partillo a análise até certo punto, concretamente aquel no que xa mete no mesmo caduco caixón ao comunismo/socialismo e á socialdemocracia. Gústame e síntome parte dunha esquerda social alternativa, que funcione máis en rede que a través dun partido clásico ou dunha fronte realmente inexistente, pero dubido que os movimentos antisistema sexan a solución (embora acheguen ideas e praxes moi válidas).

    Por dicilo en bruto: se me está a propór o modelo, o discurso ou o liderado de Xosé Manuel Beiras Torrado e as iconas de Manu Chao, non lle me interesa. Se me está a propór os orzamentos participativos, a mobilización social de Galiza non se vende, ou o modelo de Europa de Camilo Nogueira iso quéroo para min.

    Lantania:

    Agrédecese o seu esforzo por nos abrir os ollos. Eu tamén fago ese esforzo e vexo ao meu arredor e mesmo na familia cousas de xente normal, ou sexa, cosas de gente que te habla castellano, que no quiere el gallego para sus hijos, que se hipoteca hasta las cejas para tener el segundo pisito en linea de playa, que sólo piensa en mangonear a la Administración y a los ciudadanos desde un puesto de funcionario de por vida, y que no duda en dejarse recalificar una leirita para así hacer parte del sistema y financiar de paso al partido al que se subscribieron y apoyarán como si de su equipo de fútbol se tratara.

    Descúlpeme a ironía, pero esa é outra Galiza (a Galicia) que tamén está aí e que Vostede non describe, e que tamén forma parte e conforma esa a nosa normalidade. En realidade ollar á sociedade é para botarse a tremar. A min non me doen prendas en dicir que iso non me gusta, me disgusta o meu veciño e si, quero cambiar iso, por iso preciso un Bloque transformador e non acomodado, que é o que se nos está ofrecendo e por onde se está tirando.

  35. Salnés di:

    O paradigma do que pasa en Galiza o podedes atopar no Salnés, onde o BNG baixa en todos os concellos desta comarca como ven facendo nas últimas eleccións (autonómicas, municipais e xerais). Aquí temos a un comisario político que se chama Duarte Correa que prefire ter a catro controlados pola U que vinte incontrolables.

    Pregunto: por qué no BNG non se fai nada para evitar esta continua sangría de votos no Salnés? Imos deixar que este comisario político afunda o Bloque no Salnés?

    Non vos parece que a Executiva debería facer algo para evitar outro afundimento nas eleccións do ano que ven?

  36. Calidonia:

    Acho que Beiras é do melhorcinho que passou pola política deste país, mas nem no seu dia fum fanboy nem hoje som nostálgico. E Manu Chao é-me bastante indiferente.

    Na minha opiniom, como sabe, o BNG nom tem soluçom, a política partidista nom oferece muita marge de manobra e o sistema galego de partidos tampouco dá para muito mais. Contodo, isto nom me impede reconhecer que existem opçons mais preferíveis e atraíntes do que outras, como tampouco nego a necessidade de que existam partidos políticos.

    Se o BNG mudasse cara posturas mais “frescas” e “alternativas” ainda ficando longe das minhas, eu voltaria ao PVBE, mas muito me temo que, salvo risco de retorno do PP ao poder, nom voltarei votar por el.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*