Loading

Deseño de Socotroco Performances

Todas as parroquias de Galiza, que eu saiba, inclúen no seu nome un santo ou unha santa, aquel ou aquela que teñen por patrón ou patroa e a quen renden devoción. Aproveitando o traballo magnífico de ber.to podemos verificar cal é o ‘noso’ santoral:

– Nube de palabras cos Sans. Gañan os Martiños aos Pedros, como non podía ser doutro xeito no país do porco. E os San Xóans? Perdidos con frecuencia n=1 ao estar sempre acompañados do nome do lugar ou da parroquia (San Xoán de Fecha, San Xoán Degolado), co que aparecen unha chea de veces pero en pequeno.

– Nube de palabras cos Santos. O lóxico sería usar a variante ‘Santo’ en vez de ‘San’ con aqueles nomes de santos que comezan por vogal, como no portugués (Santo Antonio, Santo André, Santo Amaro), mais o coñecemento popular ten apostado por fórmulas menos normativas e máis aleatorias, e das que se nutriu, alteracións aparte (castrapadas como San Lorenzo; unións como en Sanmartín, Sanxenxo ou Santomé; redundancias como Santo Samarco), o Nomenclátor do que saen os datos.

– Nube de palabras coas Santas. Coas Marías pasa o mesmo que cos Xoáns. Son as máis numerosas pero nunca se repiten en solitario, sen incluír o nome da freguesía. Por iso gañan Mariñas, Martas, Combas, Cruces e Cristinas.

Igual que acontecía cos rueiros das cidades, xa se pode deducir que son minoría as freguesías con nomes de mulleres. Porén, adivíñase que a fracción de parroquias femininas se aproxima ao 30%, unha porcentaxe esta, a confesional, superior á outra, supostamente laica, do 4% que se daba nos rueiros das cidades.

Paradoxos da sociedade actual.

Top