Deseño de Socotroco Performances

Todas as parroquias de Galiza, que eu saiba, inclúen no seu nome un santo ou unha santa, aquel ou aquela que teñen por patrón ou patroa e a quen renden devoción. Aproveitando o traballo magnífico de ber.to podemos verificar cal é o ‘noso’ santoral:

– Nube de palabras cos Sans. Gañan os Martiños aos Pedros, como non podía ser doutro xeito no país do porco. E os San Xóans? Perdidos con frecuencia n=1 ao estar sempre acompañados do nome do lugar ou da parroquia (San Xoán de Fecha, San Xoán Degolado), co que aparecen unha chea de veces pero en pequeno.

– Nube de palabras cos Santos. O lóxico sería usar a variante ‘Santo’ en vez de ‘San’ con aqueles nomes de santos que comezan por vogal, como no portugués (Santo Antonio, Santo André, Santo Amaro), mais o coñecemento popular ten apostado por fórmulas menos normativas e máis aleatorias, e das que se nutriu, alteracións aparte (castrapadas como San Lorenzo; unións como en Sanmartín, Sanxenxo ou Santomé; redundancias como Santo Samarco), o Nomenclátor do que saen os datos.

– Nube de palabras coas Santas. Coas Marías pasa o mesmo que cos Xoáns. Son as máis numerosas pero nunca se repiten en solitario, sen incluír o nome da freguesía. Por iso gañan Mariñas, Martas, Combas, Cruces e Cristinas.

Igual que acontecía cos rueiros das cidades, xa se pode deducir que son minoría as freguesías con nomes de mulleres. Porén, adivíñase que a fracción de parroquias femininas se aproxima ao 30%, unha porcentaxe esta, a confesional, superior á outra, supostamente laica, do 4% que se daba nos rueiros das cidades.

Paradoxos da sociedade actual.

 

One Response to Ruas e Parroquias, Santos e Santas

  1. elianinha di:

    San Xoán Degolado… como será o xentilicio! Un bo traballo, xa andei fuchicando por alí, descubrín que hai só 2 Lestedos, pensaba que había máis.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*