catalunya06

1. CiU vai gañar as eleccións sen maioría absoluta, xa o sabemos. A diferenza sobre o PSC vai ser maior do que algúns medios e institutos deron a entender coas súas enquisas (falo de Opina-PRISA). Existe a coincidencia acerca dunha mala campaña de CiU e Mas, e aínda así non parece perigar a vitoria. A tendencia de longo prazo de CiU é a de aumentar o seu voto e os seus escanos. Falta ver que ese retroceso que debuxan as enquisas máis recentes se verifique nas urnas, porque o voto útil só o poden gañar PSC e CiU, e o de castigo, ICV e a abstención.

2. O PSC é o derrotado grande. MAD-BCN en permanente tensión e disintonía. Montilla non callou na cidadanía catalana. Maragall, con todo o que choveu, segue sendo o líder máis valorado. Hai algúns anos Maragall tamén era o político do Estado máis valorado con diferenza polo electorado da esquerda galega, nacionalista ou non. Non acho que cambiara moito esa percepción. Háse lembrar o que logrou co Estatut e hano botar de menos. Eu xa o fago.

3. ERC é o grande derrotado. Quen sementou esperanzas colleitou fracasos abondos. A dimensión social da súa labor política foi opacada polo Estatut e o debate identitario. En termos absolutos o máis castigado será o PSC, mais en termos relativos será ERC. Aquí e en España será o PSC (xa se encargará o PP diso), mais en Catalunya vai ser ERC. Unha luz laranxa debe se acender entre os que teñen a ERC como referencia nos debates internos do nacionalismo galego. Se isto acontece cos de Carod en Catalunya, que non pasaría na Galiza…

4. Mentres o castigo ao tripartito vai ir contra o PSC e ERC, ICV e Joan Saura situarase nun ciclo elevado de apoio electoral, coma sempre que hai crise nas grandes forzas progresistas, mais parece difícil dar o salto cara outro lugar. E iso malia a que, desde fóra e sen máis informacións, son os que achegaron máis seriedade, sentidiño e bo facer ao tripartito. Ogallá houbese espazo en Galiza para unha forza como esta (non falo do EU-IU que coñecemos, claro é, fáltanos Historia).

5. A facilidade e a rapidez con que CiU e a sociedade catalana foron capaces de fabricar un líder como Mas sorprende e dá envexa. Duran i Lleida é, ao mesmo tempo, tan coñecido e valorado coma Mas (mesmo máis). Dous líderes, dúas organizacións, sensibilidades e electorados diferentes, todo en aparente harmonía. Non se podería facer algo así por aquí? Será que tres (ou máis) son multitude…

6. As políticas de coalicións postelectorais son totalmente incertas, pois as preferencias entre os votantes de cada forza se dividen practicamente ao 50% entre a opción A ou a B. Desde logo, a solución final vana escoller os políticos vistos os resultados, non as querencias dos electorados. Todo sona a cambalache e a solución imperfecta. Ten razón Mas cando agoira unha lexislatura inestábel. Se non viran as tornas no último momento temo que iso será o que pase.

7. O crecemento de CiU visto en perspectiva correspóndese claramente co devalar de ERC (os medres dun son as perdas do outro, e viceversa). Desfaise boa parte do acontecido nas anteriores eleccións. Semella imposíbel que a suma de votos de ambas as dúas forzas vaia aumentar e propiciar un goberno integramente nacionalista. Doutro lado, reeditar o tripartito, despois do fiasco e cunha vitoria máis ou menos clara de CiU, semella unha saída que a sociedade catalana non ve tan clara como hai 3 anos. Ainda que as tres forzas do Govern sumen maioría absoluta, o 60% dos cataláns desexan un cambio de/no goberno. Se ERC volve ter a chave dun goberno, cousa que esta por ver aínda, terán unha posición máis feble e seguramente lles quedará moito por ver chover.

 

9 Responses to Catalunya 2006 express

  1. muralla di:

    Espero e deseo que o tripartito teña outra oportunidade e seiba aproveitala millor.
    O que non deseo e que volva CIU
    Bicos.

  2. calidonia di:

    A evolución da xornada electoral pódese seguir na páxina web oficial: http://www.parlament2006resultats.cat/inicialv.htm

    Hai máis información útil e interesante nesta outra: http://www.parlament2006.cat/web/inicio.htm

    Moitos medios farán un seguimento dos resultados e presentarán enquisas realizadas a pé de urna.

  3. calidonia di:

    Os avanzos de participación a media tarde indican unha caída da participación a respecto das dúas últimas eleccións, ratificando a sospeita de que os dados de participación do mediodía estaban influenciados pola data do 1 de novembro e por ser día entre semana, impedindo as comparacións cos datos históricos.

    Entre as primeiras cifras de participación por comarcas, as zonas do cinto urbano de Barcelona, as máis industriais onde o PSC, Montilla e Zapatero tiñan depositadas esperanzas dunha participación masiva inesperada (Baix Llobregat, Vallés Occidental…), rexistran índices de participación por baixo da media de Catalunya.

    Aínda pode haber afluencia de última hora ás urnas, pero todo indica que a abstención medrará a respecto das eleccións en que CiU e PSC reñían pola vitoria cunha diferenza de poucos milleiros de votos. A expectativa de vitoria de CiU parece ter desmobilizado a votantes da esquerda menos catalanista.

    Pola contra, a comarca da capital (Barcelonés) rexistra unha participación por riba da media catalana e, segundo afirmaban na SER a mediodía, superior á das anteriores eleccións autonómicas. Na zona urbana teñen moita implantación e recollen a meirande parte dos seus votos as formas minoritarias, ERC mais sobre todo ECV, para quen as enquisas apuntaban ao forte incremento.

  4. calidonia di:

    Caro Toni Maneiro:

    Os nacionalistas galegos, que eu saiba, non só consideraron algunha vez a EU-IU senón que se apresentaron coligados con eles. A menos que Vostede diga que Camilo Nogueira non é nacionalista (ou que é españolista se prefire este termo) e que en 1993 EU-UG fora un invento das hemerotecas. Si que hai xente no nacionalismo galego que parece non terlle perdoado aquilo, mais faga o favor de non me contar entre eles. Máis ben parece que Vostede si ten algunha tirria particular co nacionalismo. En Catalunya como moito só ha perder un ou dous escanos, o que non supón ningunha perda de terreo significativa.

    Por outro lado, como verá, prefiro falar de EU-IU, e non como Vostede IU-EU. É unha subtil diferencia que, porén, evidencia a distancia que hai entre ICV-EUiA e o seu pretendido equivalente galego. A mesma que hai entre Joan e Geluco, o que agora dá en escribir en castelán na prensa.

    Téñolle que pedir desculpas, iso si, por ter usado a fórmula abreviada ICV en troques de ICV-EUiA que é sen dúbida o correcto.

  5. toni manero di:

    Alégrome, a pesar do voso comentario sobre EU-IU, por ICV. Xa sei que os nacionalistas galegos nunca consideraron nin consideran a IU-EU entre os seus compañeiros de viaxe. Prefiren a dereita nacionalista ca outras formacións. Así lles irá nas municipais.

  6. calidonia di:

    A xeito de resumo da xornada:

    1. A nova máis destacábel é, si, a irrupción dos C’s de Boadella. Podería dicirse que a abstención baixa, mais era previsíbel. Baixa como en todas as autonómicas catalanas, e por baixo da media histórica, pois agora non se discutía a vitoria electoral e había bastante descontento pero non tanto como para unha votación masiva.

    Entre os inquéritos electorais que seguín só teño rexistrado un (de 37) que o incluíra a C’s no reparto de escanos (cando menos na información publicada): É do 6 de outubro, publicado orixinalmente en Antena 3 e Onda Cero, e foi realizado por TNS-Demoscopia. Outorgáballe un 2,1% do voto válido pero 0 escanos (ligazón). Pódese falar de falta de previsión dos institutos demoscópicos, e seguramente con algo de razón, aínda que a detección de partidos minoritarios polas enquisas ten as súas dificultades, sobre todo se o voto a Ciutadans é, como o interpreto, un voto inesperado (non planeado) e de castigo (por certo, tanto o voto en branco como o voto nulo multiplicáronse por 2, e 8 das 9 formacións sen representación que repetiron candidatura aumentaron a súa porcentaxe).

    Aínda que esta irrupción pode traer reminiscencias de oportunistas tipo Ruíz Mateos, o sentido do voto a Ciutadans é moi diferente do típico voto de corte independente e de dereitas. C’s obtén os seus mellores resultados nas provincias de Barcelona e Tarragona (só obtén escanos na primeira, a máis populosa e con restos da Lei d’Hondt máis asequíbeis), que son as circunscrición onde os partidos estatais alcanzan sempre mellores resultados. Ademais, como o descenso do PP non se deixou sentir excesivamente (mesmo subiu na cidade de Barcelona), débese concluír que é un voto de esquerdas ligado ao PSOE (non tanto ao PSC, outra subtil diferencia). En Tarragona e Barcelona a porcentaxe de voto do PSC cae 2 puntos e 5 puntos respectivamente, case en paralelo aos rexistros de C’s. Un voto de castigo contra os pactos subscritos entre PSC e PSOE con ERC, fundamentalmente. Un voto xacobinista. A indefinición, equilibrio delicado e equidistancia do PSOE a respecto dos nacionalismos comézalles a pasar factura (e o federalismo esmorece no esquecemento).

    2. Fóra disto, as sondaxes preelectorais e a pé de urna (estas si detectaron o de C’s) coinciden, ao meu ver, coas grandes liñas que trazaba máis arriba no corpo da anotación.

    a) A distancia CiU e PSC é maior do que marcaban as estrañas enquisas de Opina-PRISA (chegaron a poñer por diante en porcentaxe ao PSC e a igualalos en escanos).

    b) CiU aumenta ao punto de gañar en escanos e en votos, non só no conxunto de Catalunya senón tamén na provincia de Barcelona (a abstención do cinto industrial fixo que se igualasen moitas as forzas entre eles e o PSC).

    c) Sobe ICV-EUiA e baixan PSC e ERC. As baixadas en termos absolutos son maiores no PSC que en ERC, pero en termos relativos son moi semellantes, mesmo algo maior nos independentistas (as súas porcentaxes se quedan no 87% e no 85% respectivamente do que representaban hai 3 anos). Se o PSC non tivera cedido tanto terreo a C’s en Barça e Tarragona, a predición dun maior castigo para ERC faríase máis evidente.

    3. A reedición do tripartito é numéricamente posíbel, como hai 3 anos, pero, insisto, a maioría da poboación quería un cambio, e reeditar a mesma fórmula de goberno tinguido de inestabilidade non vai traer máis que satisfacción a unha minoría (maioritaria). A metade do electorado do PSC prefería unha socioverxencia, e a metade do electorado de ERC prefería un govern nacionalista con CiU. Tamén o electorado de CiU estaba dividido entre ERC (saída improbábel aínda que numericamente imposíbel) e o PSC. Semella difícil contentar a toda a xente todo o tempo. Só un tripartito que adopte un claro xiro cara ao social garantirá no futuro a reedición da maioría progresista.

  7. toni manero di:

    E Mas leva máis de tres anos na oposición, despois de perder as primeiras eleccións. Se ese non é tempo para crearse unha imaxe?
    E ningún comentario sobre Ciutadans? Seica amola a perda de forza do nacionalismo, pero haberá que explicalo.

  8. toni manero di:

    Unha nota despois de ver os resultados por comarcas: a perda de votos do PSC ven compensada polo aumento de ICV-EUiA no cinto de Barcelona, especialmente elocuente se o comparamos cos frouxos resultados da ERC, que derivan os seus votos cara CiU. Nas terras do interior (existe unha Catalunya profunda?) vencen CiU e ERC, pero na urbana o panorama parece máis axustado á heteroxeneidade dunha cidadanía “rica i plena”. Ferrín o outro día laiabase da falsa apariencia da realidade política galega baseada en tres forzas. É, pois, para envidiar a situación atractiva (desde un punto de vista político progresista) en Catalunya.

  9. calidonia di:

    Novidades.

    Tempo despois dei con estas probas estatísticas que veñen a confirmar moitas das cousas apuntadas, en especial que o ascenso de Ciutadáns débese a perdas do PSC nun electorado que hai que describir como antinacionalista, aínda que esta poida complementarse con outros trazos non necesariamente negativos. Máis aquí.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*